Şermin Erkal
@_ser
30 okur puanı
Ekim 2025 tarihinde katıldı
Hâlâ
Artık acımıyor diyorsun kendine,
ama gecenin tam ortasında
bir yerlerde hâlâ kanıyor
içinin sessizliği...
Unuttuğunu sandığın her an,
bir nefes, bir koku, bir ses dokunuyor yüreğine.
Ve anlıyorsun,
bazı acılar geçmiyor,
sadece susmayı öğreniyor içinde.
Artık acımıyor diyorsun da kendine,
hâlâ bir yerlerde onunla eksiliyorsun...
Araya mesafeler girdi,
kilometreler değil, yalnızlık taşıyor seni ona.
Her sabah biraz daha alışıyorsun yokluğuna,
her gece biraz daha benziyorsun sessizliğine.
Adını anmadan anlıyorsun varlığını,
bir gölge gibi geziniyor hâlâ kalbinde...
Ve sen —
bitti sandığın her duyguda,
yeniden başlıyorsun ona yanmaya.
Ve o...
sensiz ölüyor bir yerlerde,
Reklam
Kadın...
Ağlayan bir kadın görürsen
usulca yaklaş…
“Sana dokunabilir miyim?” deme,
“Yanında olmamı ister misin?” de.
Çünkü “N’oldu?” dersen,
dili çözülmez yaraların,
susmak için ağlayan bir kalbi
konuşmaya mecbur bırakırsın.
Acı, anlatıldıkça hafiflemez bazen;
tekrar tekrar
aynı noktadan kanar.
Oysa bir omuz,
bir nefes,
bir sessizlik…
bazen bütün sorulardan daha iyidir.
Şermin Erkal...
ADAM SUSTURULDU
Adam ne diyeceğini bilemedi…
Kelimeler boğazında düğümlendi,
çünkü ilk kez
bir kadının ardında bıraktığı sessizliğin
bu kadar gürültü yaptığını duydu.
Konuşmak istedi,
ama hangi söz
bir kadının içinden eksilen sevgiyi geri getirirdi ki?
“Ben…
Bilmedim,” diyebildi sadece.
“Beni böyle seven bir kalp olduğunu bilmedim.”
Ama kadının gözleri çoktan kararını vermişti:
Geç kalınmış her özür,
yara izinin üzerinde yankılanır sadece.
Adam sustu.
Çünkü bazen susmak,
hiçbir şeyi geri getiremeyeceğini anlamaktır.
Ve o an anladı…
Kaybettiğinin bir kadın değil,
bir ömürlük sadakat olduğunu.
Şermin Erkal...
KADIN KONUŞTU
“Üzülme…
O, kendisini gözü gibi seven bir kalbi kaybetti.
Ben ise… beni hiç sevmeyen bir adamı bıraktım.
Bir kadın ne zaman üzülür bilir misin?
Severken değer görmediğinde…
Beklerken gelinmediğinde…
İçinden adı düşmediği hâlde,
kalbinde yeri olmadığı söylendiğinde…
Ama şimdi anlıyorum.
Ben kaybetmedim.
Sadece hak etmeyene yük olduğumu sandım.
Asıl o kaybetti.
Bir kadının duasını, sabrını, sessiz sadakatini…
Ve adının titreyerek anıldığı bir kalbi.”
. Şermin Erkal...
Reklam