Tuğçe
@_tuc
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Profesör düşündü; "Her şey birdenbire oldu, diyor şair. Yani bir de bakıyoruz sabah olmuş. Zaten olacaktı, diyoruz. Peki nasıl oldu? Ne oldu? Zor zamanlar nasıl geçirildi? İnsan ne kadar üzüldü? Kendini nasıl yıprattı, bir gün unutulacağını bildiği halde? Vallahi bilmem ki? Ben o sırada çok şeydir... Bilemiyorum."
'Ne yapmak istiyorsun, amacın nedir?' diye sordu. Ben hemen, 'Eğriyi çizmek,' diye karşılık verdim. Gene güldü: 'Değil,' dedi. Haklıydı Mustafa hoca. Bir seminer hazırlanın amacı bir eğriyi çizmek olamazdı. 'Senin amacın, bu eğriyi çizmekle ne yarar sağlayacağını göstermektir.' Mustafa İnan bunu anlatmakla genellikle çok zorluk çekiyordu: meselâ lisedeki sınıf arkadaşları derslere çalışırken amaçlarının sınıf geçmek olduğunu sanıyorlardı.
Herkesin dostu Mustafa İnan nasıl öğretiyordu bu kadar insana? Önce onlarla dost oluyordu tabiî. Öğretmeden önce onları öğreniyordu; nasıl öğretebileceğini hesaplıyordu. Sanki öğretmiyordu onlara, onlarla sohbet edermiş gibi yapıyordu. Onunla konuşanlar, hocadan bir şey öğrendiklerini çok sonra anlıyordu; ya da onların bildikleri şeyleri söylüyormuş gibi yapıyordu. "Sen zaten bilirsin," diye başlardı söze. Her şey öğrenilebilir. İyi yaşamak için neler yapmalı? Bunu bile öğretebiliriz insanlara. Çünkü iyi yaşamak da 'bilgi'ye dayanır.