kendineokur
@_xyz_
Yaşamak bir can sıkıntısı mıdır Ömür Hanım?
Üniversite
108 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
Murat Menteş olunca hiç sorgulamadan aldım. Fakat diğer kitaplarındaki keyfi alamadım. Cümleler anlatım güzel olsa da yani her zamanki Murat Menteş tarzı olsa da hikaye kopuk geldi. Ne okuyorum diye sorguladım. İkinci bölümde anladım ama keyif vermedi.
Reklam
Kitaba dair eleştirimi kitaptaki kahraman zaten yapmış “şu didaktik üslubuna da bir çözüm bulursak kim tutar seni” (syf 121) O didaktik üslup beni sıktı açıkçası. Onun dışında bir de bazı eski veya nadir kullanılan hatta günümüzde zengin kelime haznesi olan insanların dahi kullanmadığı kelimelerin kullanılması sanki yazarın ben bu kelimeleri biliyorumu gösterme çabası gibi geldi. Roman zaman olarak günümüzde geçtiği için böyle bir his uyandırdı bende.
Söz konusu Sinem Sal olunca hiçbir yoruma, kitabın ne anlattığına dahi bakmadan sadece türüne bakarak alırım kitapları ve hiç de pişman etmez beni. Kuru fasülye veya pilav tarifi verse dahi keyifle okuyacağıma emin olduğum bir kalem. Mihrap da öyle oldu. Bizim Zamanımız kitabının kahramanı Mihrapın çocukluğuna gidiyoruz. Aynı mahalle, aynı sıcaklık fakat farklı zaman dilimi. Gülerken mi ağlatıyor yoksa ağlarken mi güldürüyor ya da ağlanacak halimize mi gülüyoruz bilmiyorum. Ama gülüyoruz, şartlar ağır olsa da, kara gün kararıp dursa da hep bir neşe var. Böyle insanın içi kararmıyor evet şartlar ağır ama yaşıyorsak eğer katlanmak lazım ve katlanmak için biraz neşe ve mizah. Keşke hep yazsa dediğim yazarlardan. Dört gözle sıradaki kitabını bekliyorum.
İnceleme yazmak için bitirmeyi dahi beklemedim. Son 250 sayfadır bir şekilde bu anlatılanlar bir yere bağlanacak diyorum ama bir türlü bağlanmıyor ve 70 sayfam kaldı. Ne güzel kitabın bir hikayesi vardı başta. Zehra ve Bereket ailesinin hayatını okuyorduk Zehra ile bağlantılı olarak. Nasıl böyle bir hale döndü kitap bilmiyorum. Masa masa insan tahlili yapan sosyolojik bir gözlem yapan kitaba dönüştü. Adalet Ağaoğlu’nun Bir Düğün Gecesi kitabını anımsattı ama asla o kitap gibi bir bütünlüğü yok. Serenad, Kardeşimin Hikayesi, Huzursuzluk gibi kitapları yazmış birisi neden bu kadar dağınık bir kitap yazmış anlamadım. Roman olduğunu düşünerek aldım ama bence bir roman değil.
Harika bir kitap. Seviyorum yazarın üslubunu. Mihrap kalbimi dağladın. Çok heyecanlanmıştım oysa her şey yoluna girecek mutlu son olacak diye. Neden acab her iki kitapta da mutlu bir son olmadı? Belki kahramanlar mutlu idi ama kabullenilmiş bir hayatın mutluluğu vardı. Ayrıca bu kitap da hiç bitmesin istedim. O kadar çok konu vardı ki anlayacak, başlı başına her karekterin bir hikayesi vardı. Hepsinin hikayesini daha geniş bilmek isterdim. Kitap daha uzun olsun isterdim. Bu yarım kalmışlık hissini sevmiyorum. Şimdiden yazarın 3. Kitabı yazmasını bekliyorum.
Reklam