Hayatımın parçalarını nasıl bir araya getirebileceğim konusunda en küçük bir fikrim bile yok.
Nerden başlamalı ki?
Başı ve sonu iç içe geçmiş bir hikayede ortaya çıkacağı anı karıştırmış bir kahraman gibiyim.
Nerede ortaya çıksam yanlış karedeyim.
Yüreğindeki sevgiyle küçük kalplere dokunabilen,içindeki öğretme aşkı hiç bitmeyen,dünyaya güzel çocuklar bırakmak isteyen güzel yürekli tüm öğretmenlerimizin günü kutlu olsun..
Bugün çok sevdiğim bir dostumun şu sözüne denk geldim:’İnsanlar seni istedikleri şekilde tanıyıp belirli bir kalıba oturtuyor ve o kalıba göre yargılanıyorsun her konuda.Anlamak istemiyorlar seni çünkü anlamanın zahmetine katlanmak istemiyor çoğu insan.’O kadar haklıydı ki kimse birini önce dinleyip sonrasında anlamaya çalışma zahmetinde bulunmuyordu.Hep kolay olan yoldu tercih edilen.Kimse kimsenin içini merak etmiyordu.Aslolan hiçbir şey bu kadar yüzeysel değildi hayatta.Her şeyin ve herkesin kendi içinde bir derinliği vardı.