Şiir yazıyormuşsun dedi biri
Doğrudur efendim, yazıyorum.
Gençlik vakitlerimdendi...
Bir arkadaşım müptelasıydı bu illetin.
O yazardı, ben okurdum ara ara.
Bir gün aldı, tutuşturuverdi kalemi elime.
Benim böyle alışkanlıklarım yoktur, dedim.
Aldırmadı. İki satır yazmaktan zarar gelmez, dedi.
Bir iki yazasın, baktın olmadı bırakırsın dedi
Bir de kağıt sürdü önüme.
Bir kağıda baktım bir kaleme...
Anam duysa sinirden deliye dönerdi.
Sonra el alem ne derdi?
Köyde adım şaire çıkmaz mıydı?
Cemile'nin şair kızı der, gülerlerdi arkamdan.
Hem "Şiir hoş duygularla yapılan bir değildir." derdi bir hocam.
Bir yanımda arkadaşım diğer yanımda hocam.
Düşündüm düşündüm düşündüm...
Sonra düşündüğümü kağıda döktüm.
Omzuma dostane dokundu kalemi veren arkadaş.
"İşte bu kadar!" dedi başarmanın neşesiyle
O gün bugündür bu illetten alamadım kendimi.
Bunu da yazayım sonra bırakırım dedim.
Yazdıkça yazdım daha da bırakamadım.
Geçenlerde rastladım kalemi veren arkadaşa