Ve şiir hayattır. Ve hayatı mısra mısra dokuyanlardır asıl yaşayanlar. Şiir söz olur, tavır olur; bakış ve akış olur sevgiyle. Bir dokunuş, bir dokuyuş olur. Şiir gönüldür, gönülden ağlayıştır. Damlaları dizi dizi dökülür varlığımıza.
Hüzün mevsim olur, böler bir uykuyu bazen; bazen bir paranteze alır acıları. Güz mü, eylül mü bilinmez; ortası mı sonu mu anlaşılmaz ânın. Şakaklarına düşen benek benek karlar mı densin yılların gölgesini taşıyan; başında gül rengi bulutlardan Lahurî tüller mi olsun Hicaz şarkılarında bestelenen?!.. Hüzün karanlıktır, yalnızlıktır, korkudur. Ve hüzün bazen en büyük umutlara gebedir.