İnsan - daim simvollar, rəmzlər və anlayışlar vasitəsilə düşünməyə vərdiş etdikdə, reallığın birbaşa, canlı təcrübəsindən uzaqlaşır. Yəni düşüncə getdikcə abstraktlaşır və insan həyatı simgələr üzərindən deyil, birbaşa yaşamaq yerinə düşüncə səviyyəsində “təmsil etməyə” başlayır. Bunun nəticəsində həm duyğusal, həm də yaradıcı təcrübə zəifləyir, zehin sərbəst şəkildə yeni təcrübələrə açıq olmaq əvəzinə rəmzlərin məhdud çərçivəsində qalır.
Örümceklerin yapısını düşünecek olursak, örümcek ağları kaçınılmazdır. İnsan yapısını göz onune alınca, din olgusu da kaçınılmazdır. Örümcekler nasıl sinek tuzakları yapmadan edemezlerse, insanlar da simgeler yaratmadan duramazlar. İnsan beyni bunun içın yaratılmıştır karmaşık yaşam deneylerini düzenli simgelere dönüştürmek için.