Yeni bir mekana, bir eve ilk defa gelmiş çocukların, hayatın sillesini daha yemediği için hala her şeye karşı meraklı ve açık kalabilen genç insanların yapabildiği gibi tencereden dışarıya ilgiyle baktı.
Belki de ona her dokunuşumda içimde yükselen isteği kendimden gizlemek için, onu yıllardan beri tanıyormuşum, birbirimize aslında çok yakınmışız yanılsaması uyanıverdi içimde.
Hayatımın en mutlu ânıymış, bilmiyordum. Bilseydim, bu mutluluğu koruyabilir, her şey de bambaşka gelişebilir miydi? Evet, bunun hayatımın en mutlu ânı olduğunu anlayabilseydim, asla kaçırmazdım o mutluluğu.