Bunu şimdilerde çok istiyorum, herkes gibi olmak. Acımasız, bencil, düşüncesiz.. tek korkum öyle birine dönüşürsem, daha sonra eski halimi özleyecek olmaktan duyduğum korku...
Depresyonun tanımını öğrendiğim günden beridir kendime çok büyük haksızlıar yaptığımı düşünmeye başladım. Bu haksızlığı kendi kendime yapıyor olmak ayrı bir koyuyor.. Biri bana haksızlık yapsa, içimden bir devrimci yükselir, ama söz konusu kendim olduğu zaman bu kadar acınası olmak; kendi benliğimde hakarete uğramış hissettiriyor...
Depresyon: Var olan mevcut konumundan benliğinin rahatsız olması durumunda gösterdiği reaksiyon..
Ruhunun bedenine gönderdiği uyarı...
Bazen çok yorulduğumu hissediyorum, kendimi ifade ettiğimi sanıp aslında anlaşılamamış olduğumu gördüğmde. Çok yoruldum; her saniye birilerine kendimi açıklamak, çok yıpratıcı..