William Golding Sir William Gerald Golding

Yazar 8,1/10 · 1852 Oy · 9 kitap · 4930 okunma ·  223 beğeni

Yazarın Bilgileri

  • Yazarın Adı:
    William Golding
  • Yazarın Tam Adı:
    Sir William Gerald Golding
  • Unvan:
    İngiliz Roman Yazarı ve Şair
  • Doğum:
    Cornwall, İngiltere 19 Eylül 1911
  • Ölüm:
    Cornwall, İngiltere 19 Haziran 1993
  • Yazar kitaplarını satın al Sponsorlu

Yazar İstatistikleri

223 okur beğendi.
1.852 puanlama · 420 alıntı
4 haber · 6.489 gösterim
4.930 okur kitaplarını okudu.
4.082 okur kitaplarını okumayı planlıyor.
255 okur kitaplarını şu anda okuyor.
200 okur kitaplarını yarım bıraktı.

Paylaş

ya da direk bağlantıyı paylaş

William Golding'in Biyografisi

1911 yılında Cornwallde doğdu. Oxford Üniversitesini bitirdi. 1934te Poems yayınlandı. 1954te Sineklerin Tanrısı ile ün kazandı. Bu kitabından sonra yayınlanan kitapları (özellikle Piramit) çok daha güçlü bir edebi yapıya sahip olmasına rağmen aynı etkiyi yaratmadı. 1980de Rites of the Passage adlı eseriyle Man Booker Ödülünü aldı. 1983te İsveç Akademisi "Gerçekle söylenceyi ustaca birleştiren, insanın ruhsal ve fiziksel boyutlarını derinlemesine inceleyen romancı bu yılın ödülüne layık görüldü" diyerek Nobel Edebiyat Ödülünü William Goldinge verdi. O dönemde İngiliz yazar John Fowles, Golding için "En iyi İngiliz yazar" demiştir. 1988de "Sir" ünvanını alan Golding, 1993te ardında yarım kalmış bir roman bırakarak (The Double Tongue) kalp yetmezliğinden öldü.

William Golding'in Kitapları Kitap Ekle

8,2/ 10  (1.769 Oy) ·  4.739 Okunma
7,6/ 10  (13 Oy) ·  50 Okunma
6,1/ 10  (20 Oy) ·  47 Okunma
6,7/ 10  (20 Oy) ·  32 Okunma
7. Geçiş Ayinleri (Deniz Üçlemesi 1)
9,0/ 10  (2 Oy) ·  8 Okunma
8. Yan Yana (Deniz Üçlemesi 2)
0,0/ 10  (0 Oy) ·  5 Okunma
9. Aşağıdaki Yangın (Deniz Üçlemesi 3)
0,0/ 10  (0 Oy) ·  4 Okunma
Aysel, bir alıntı ekledi.
09 Oca 2015 · Kitabı okudu · İnceledi · Beğendi · 10/10 puan

"Birinden korkunca ondan nefret edersiniz ama boyuna da düşünüp durursunuz onu. Kendi kendinizi aldatırsınız; aslında kötü değildir dersiniz. Ama onu görünce, tıpkı nefes darlığına tutulmuş gibi olursunuz, soluk alamazsınız."

Sineklerin Tanrısı, William GoldingSineklerin Tanrısı, William Golding
Seda, bir alıntı ekledi.
12 Ara 2014 · Kitabı okudu · İnceledi · 8/10 puan

"En büyük düşünceler, en basit olanlarıdır."

Sineklerin Tanrısı, William Golding (Sayfa 158)Sineklerin Tanrısı, William Golding (Sayfa 158)
Sergen Özen, bir alıntı ekledi.
01 Haz 2017 · Kitabı okudu · İnceledi · 8/10 puan

Ayrı ayrı yaşantıları, ayrı ayrı duyguları olan iki kıta gibiydiler; düzgün bir ilişki kurulamıyordu aralarında.

Sineklerin Tanrısı, William Golding (Sayfa 62 - İş Bankası Kültür Yayınları)Sineklerin Tanrısı, William Golding (Sayfa 62 - İş Bankası Kültür Yayınları)
Sergen Özen, bir alıntı ekledi.
10 Kas 2017 · Kitabı okudu · İnceledi · 7/10 puan

"Ah evet, söylemek başka, yapmak bambaşka bir şey."

Görünür Karanlık, William Golding (Sayfa 42 - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, 2017. 1. Basım, Çeviren: Can Moralı)Görünür Karanlık, William Golding (Sayfa 42 - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, 2017. 1. Basım, Çeviren: Can Moralı)
Reşat Karakaş, bir alıntı ekledi.
12 Ara 2017 · Kitabı okudu · Beğendi

Ona değişmemesi için yalvardım --

Serbest Düşüş, William Golding (Sayfa 29 - Kültür yayınları)Serbest Düşüş, William Golding (Sayfa 29 - Kültür yayınları)
şule demir, bir alıntı ekledi.
28 Ara 2014 · Kitabı okudu · Beğendi · 9/10 puan

''Cahilliklerini bilmenin utancı içindeydiler ve bilgisizliklerini nasıl açıklayacaklarını da bilemiyorlardı.''

Sineklerin Tanrısı, William Golding (Sayfa 43)Sineklerin Tanrısı, William Golding (Sayfa 43)
Seda, bir alıntı ekledi.
12 Ara 2014 · Kitabı okudu · İnceledi · 8/10 puan

"Belki... bir canavar vardır… Belki o sadece biziz."

Sineklerin Tanrısı, William Golding (Sayfa 105)Sineklerin Tanrısı, William Golding (Sayfa 105)
Hera, bir alıntı ekledi.
01 May 2017 · Kitabı okudu · İnceledi · 7/10 puan

Ama sanki sen avlamıyorsun da...seni avlıyorlar.

Sineklerin Tanrısı, William Golding (Sayfa 59 - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, 34. Baskı)Sineklerin Tanrısı, William Golding (Sayfa 59 - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, 34. Baskı)
Sergen Özen, bir alıntı ekledi.
13 Kas 2017 · Kitabı okudu · İnceledi · 7/10 puan

Tarih insanların bir hiç hakkında yazdıkları bir hiçtir.

Görünür Karanlık, William Golding (Sayfa 323 - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları - 2017. 1. Basım, Çeviren: Can Moralı)Görünür Karanlık, William Golding (Sayfa 323 - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları - 2017. 1. Basım, Çeviren: Can Moralı)
Aysel, bir alıntı ekledi.
11 Haz 2015 · Kitabı okudu · İnceledi · Beğendi · 10/10 puan

" Ayrı ayrı yaşantıları, ayrı ayrı duyguları olan iki kıta gibiydiler... "

Sineklerin Tanrısı, William GoldingSineklerin Tanrısı, William Golding
Bütün Alıntıları Göster

William Golding kitap incelemeleri

Anıl, Sineklerin Tanrısı'ı inceledi.
 19 Oca 2017 · Kitabı okudu · 14 günde · 8/10 puan

Yeni doğan her çocuk, tanrının insandan umudunu kesmediğinin kanıtıdır diyen yazarımızın bu düşüncesine paralel olarak; her çocuk insanlığın kurtuluşu için yeni bir umuttur diye düşünürüm çoğu zaman. Hal böyleyken biz yetişkinler içimizdeki çocuğu ya öldürürüz ya da ruhumuzdaki odalardan birine kilitleyerek, onu orada tutuklu bırakırız. İhtiyacımız olduğunda ise onu alelacele çıkarmaya çalışırız hapsettiğimiz odasından. Ancak kilitli kapısının anahtarını bulmak için tüm anahtarları elimize alır ve tek tek deneriz kapısının kilidinde her bir anahtarı. O an için doğru anahtar bulunamazsa verilen karar, yapılan eylem veyahut bulunulan davranış içimize sinmez ve sorarız kendi kendimize olması gereken bu muydu diye. Olan ve olması gereken arasındaki o ince çizgiyi fark edenlere ne mutlu ve bu insanların hapsettiği çocuklar için umut vardır diyebiliriz lakin fark edemeyenlerinse vay hallerine!

Sineklerin Tanrısı ıssız bir adada, çocukların medeniyete giden yoldaki hikayesini konu edinen bir kitaptır. Evet, hikâyenin baş kahramanları çocuklardır ve her şey bir okurun arzu ettiği gibi başlar, yetişkinin, kötülüğün ve haksızlığın olmadığı bir kurgu. Her ne kadar bir okur, böylesine ütopik bir kurguyu arzu etse bile bu düzenin asla var olamayacağını bildiği için bu tarz toz pembe hikayeleri de okumak istemez. Hoş kitabımız da bahsettiğim gibi bir kitap olmadığı için okumak isteyeceğiniz bir hikayesi olduğunu düşünüyorum. Hikâye genel bir gidişata sahip olsa da ilerleyen olay örgüsü okuru, tanık olduklarıyla tedirgin eder. Evet, bu kitap için doğru kelime bu olsa gerek; “Tedirginlik”. Bazı çocukların kötülüğe evrilmeleri tedirgin edicidir. Yok artık bu kadarda olmaz denen yerlerdeki gerçeklik olgusu yazarın ciddi bir başarısı. Çocuk dahi olsa; onların inişli çıkışlı ruh halleri ve gerçeklikleri kitabın edebi yönünü de ortaya koymaktadır. Adadaki hayat; iki çocuğun, diğer çocuklar üzerinde söz sahibi olmak istemesiyle yavaş yavaş çok farklı bir hal almaya başlar. Maslow’un ihtiyaçlar hiyerarşisindeki her bir evre teker teker gerçekleşmeye başlar ta ki son evreye kadar: Kendini gerçekleştirme evresi. Bu evrede kişisel tatmin ön plana çıkar ve tüm düzeni ve hiyerarşiyi darmadağın eder. Genel olarak reel hayata bakıldığında da hep böyle değil midir; insanlar üzerinde söz sahibi olana dek farklı, olduktan sonra farklı profiller çizerler. İnsan, gücü elde edene kadar herhangi bir sorun gün yüzüne çıkmaz iken güç, insana geldiğinde sağlam bir kişilik profili çizmeyen bir lider için son derece tehlikeli bir güdü olmakla beraber söz sahibi olduğu insanlar içinse korkutucu ve tedirgin edici bir hal alır.

Adamın birinin içinde bir çocuk yaşarmış. 30, 35, 40, 45... Adam ne kadar yaşlanırsa yaşlansın, çocuk hep ama hep aynı yaştaymış. Bu insan, içindeki o çocuğu öldürmek için her şeyi yapar ama gene de onu öldürmeyi bir türlü başaramazmış. Tek yapabildiği çocuğu ruhundaki odalardan birine kilitlemek ve onu orada tutuklu bırakmakmış. Ve günlerden bir gün adam, içinden yankılanan seslere daha fazla dayanamamış ve çocuğu kapattığı odanın kapısını açmış… Odanın kapısını açtığında ne görmüş biliyor musunuz?

Ben bilmiyorum, bu sorunun cevabını verecek olanlar sizlersiniz çünkü bu, sizin hikayeniz…

Sergen Özen, Sineklerin Tanrısı'ı inceledi.
 04 Haz 2017 · Kitabı okudu · 3 günde · 8/10 puan

İnsan, gücü elde edene kadar insandır, gücü elinde bulundurduğunda otoriterliğini hissettirir. Var olan geçmişini tanımaz ve hiç olmadığı kadar ben’lik duygusundan uzaklaşır. Yaşar Kemal’in Tek Kanatlı Bir Kuş kitabındaki gibi asıl korkunun içimizde olduğunu anlatır Golding. Sonradan kazanılmış bir davranıştır kötülük.

Herkesin içinde iyilik olduğu kadar kötülük de var mıdır? Bu iyilik ve kötülük doğuştan mı gelir, yoksa sonradan kazanılan bir tercih midir? En temiz, en saf saydığımız varlıklar olan çocukların doğasında bile, kötülükten, vahşilikten, kan dökme arzusu gibi dürtülerden bahsedilebilir mi?

Düşen bir uçak sonucu, adada yalnız kalan çocuk grubu. Issız bir adadaki hayatta kalma mücadelesini anlatsa da kitapta çeşitli mesajlara rastlamak mümkün. Temelde, bir psikolog gibi insanın doğasındaki çatışmaları olaylar aracılığıyla anlatıyor Golding. Masum olarak gördüğümüz çocuklar, yasaların ve kuralların olmadığı bir adada ilkel yaşamla karşı karşıya bulurlar kendilerini.

Ralph, Jack Domuzcuk ve Simon. Çocukların lideri olan Ralph, Denizkabuğunu öttürdüğünde çocuklar toplanırlar, yeni çareler yeni fikirler arayarak toplantı yaparlar. On iki yaşında olan Ralph, iyi huylu, güzel ve zeki çocuktur. Jack’i ise kötü huylu, grubun lideri olmak isteyen, otoriter, kötü huylu bir çocuk olarak tanımlayabiliriz. Öyle ki Jack kitap eleştirmenleri tarafından “Küçük Hitler” diye adlandırılır. Vahşiliği ve kan dökmeyi seven bir otorite. Ralph’in birçok kez danışıp akıl aldığı domuzcuk ise düzgün konuşamayan, kendini ifade edemeyen, gözlüklü ve şişman bir çocuktur. Çocukların en büyük eğlence kaynağı olur. Gözlükleri Jack tarafından alınan Domuzcuk zeki bir insanı temsil eder.

Adadaki ilk günlerdeki Jack ile diğer kötü Jack’i ayırabilir miyiz bilmiyorum. Sanırım ayırabiliriz çünkü Jack, kurallara uyuyordu. Ne zamana kadar? Jack otoriteyi isteyip kendi grubunu farklı bir yerde kurmak isteyinceye kadar. İnsan elinde bulundurduğu gücü, daha doğrusu gücü elde ettiği zaman, o gücü elde etmeden önceki halinden çok farklı olur. Farklı bir kimliğe bürünür ve içindeki kötülük su yüzüne çıkar. Kitabı okurken Mevlana’nın şu sözünü de hatırladım:

“İnsanları tanımak için tüm gücünüzü verin, ama tüm sevginizi vermeyin. Çünkü onları tanımaya başladıkça verdiğiniz sevgiye acıyacaksınız.”

Çünkü insan değişir; kişiliği tam olarak yerine oturmayan birey kolay yakalanır buna. İnsanları salt iyi veya salt kötü diye damgalamamayı hatırlatır bana bu söz. Çünkü insan gücü elinde bulundurduğunda, kendisini yükseltecek şeylere sahip olduğunda kötüye, kötülüğe daha yakın oluyor, tıpkı Jack gibi.

Golding’in vermek istediği mesaj da beliriveriyor;
“Kötülük doğuştan mı gelir yoksa sonradan kazanılmış bir şey midir?”
Bu sorunun yanıtı sanırım yazgı dediğimiz şeyde bulabiliriz. Allah’ın kaderlerimize yüklemiş olduğu bir yaşamda. Veya bilimsel olarak bakarsak Freud’da da görebiliriz farklı yanıtları.

Robinson Crusoe’i büyük keyif alarak okumuştum. Hayatta kalabilmek için yıllarca gerçek survivor’u yaşayıp Tanrı’ya şükredişini; mutlu olmak için var olan sebepleriyle yaşayan bir hayatı-kurgu da olsa- okumak harika bir şeydi.
Tabiatı denizi, ağacı, böceği kısacası doğayı seviyorum. Bu yüzden içinde “tabiat” geçen kitaplara hayır demem zor oluyor. Şehrin bütün sıkıcılığı, manevi ihtiyaçlardan yoksun hale getirmesi, insanın özlem duygusunu kabartıyor doğaya, tabiata. Ne de olsa insanın en büyük ihtiyaç duyacağı şeylerden biri; kendi iç sesini dinlemek, şehrin kalabalığından bir müddet olsun yalnız kalıp sonradan kazanılmamış olan, doğamızda bulunan şeylerin huzurunu yakalayabilmek…

Doğarken bedenine zincir takılan ve hareketsiz kalan yavru bir fil, aradan zaman geçip zincirler çıkarıldığında, “alışılmış çaresizliği” sergiler. yerinden kıpırdayamaz, çünkü yürümeyi öğrenmemiştir, hiçbir şeyin farkında değildir ve kendi kısıtlığı içerisinde olduğunun bilincinde olmadan yaşar. Bazı insanları bu yavru file benzetiyorum. Sadece tabiat döngüsü içinde değil, farkında ve bilincinde olmadığımız her şey için.

Nasıl ki, Küçük Prens, Şeker Portakalı salt çocuk kitabı olarak görülmüyorsa; Sineklerin Tanrısı için de aynı şey geçerli olmalıdır; zaten birçok yetişkin haz alarak okuyor ve cümlelerin altını çizmeye değer görüyorsa bu ayrımı yapmamız doğru olmaz. Kitabı okumadan Mina Urgan'ın incelemesini okuyun derim, kitabı okurken faydası olacaktır. İyi okumalar...

Muzaffer Akar, Sineklerin Tanrısı'ı inceledi.
03 Oca 11:51 · Kitabı okudu · 10/10 puan

Yeni yılın ilk okuması böyle güzel bir kitaba denk geldi umarım devamı da böyle olur. Çalıştığım işyerinde düzenlediğimiz okuma grubunda seçilen ilk kitap Sineklerin Tanrısı. Ben bu kitabı uzun zamandır kütüphanemde tutup okunma zamanını bekliyordum, demek ki şimdiymiş zamanı. Ama itiraf etmeliyim ki bende bu etkiyi yapacağını zannetmiyordum, dört baskın karakterle o kadar çok şey anlatıyor ki yazar hakkını vermek gerekli.

Hikayemiz günümüz dünyasında başlayan bir atom savaşı sırasında İngiltere’den kurtarılmaya çalışılan bir grup erkek çocuğun uçağının bir adaya düşmesi ve hayatta kalan çocukların birbirlerini bulmasıyla başlıyor. Bu çocukların yaşları 6-12 arasında ve büyüklerden ikisinin ismi Mercan Adasına gönderme olarak Jack ve Ralph. Bu göndermenin sebebini ise kitabı okuyup bitirince anlıyor okuyucu. Kuşkusuz ki yazar işi biliyor. Buradaki “iş” ise insanların fiziksel, psikolojik durum ve felsefesi. Bu kadar zor bir konuda 260 sayfalık bir kitapla okuyucuyu alt üst edip çeşitli düşünce ve sorgulamalara sevk edebiliyor yazar. Hiç ağdalı cümleler ve düşündürücü aforizmalar kullanmadan da harika bir kitap yazılacağının kanıtı gibi bu eser. Ayrıca Türkçe çevirisini yapan güzel insan Mina Urgan’ı da anmak gerekli burada, selam olsun.

Kitap bitince bende kalanlardan beni düşündürdüklerinden ve bende kalan sorulardan bahsetmek istiyorum. Zaten güzel bir okumanın sonucu da bu değil mi?
İktidar hırsıyla insanların yapacaklarının sınırı var mı?

Her insanda kuşkusuz şiddet eğilimi var, bunu açık etmenin sınırı nedir?

Bir arada yaşamak için kesinlikle bir lidere ve kurallara gereksinim var mı ? Varsa bunlar nasıl belirlenmeli-nasıl belirlendi.
İnsalık kültürünün ve inançların ortaya çıkışında korkularımınız ne kadar payı var?

Din nasıl ortaya çıktı, kurban geleneği çok eski tarihlerden beridir devam ediyor, çıkışı nasıl oldu bunda insanın tam tanımlayamadığı korkularının etkisi var mı?

Normal birisinin başka birisini öldürmesi için yani katil olması için psikolojik gerilim sınırı nedir? Hayvanları nedensiz öldüren de katil olur mu? Canileşen insan hep bir maskenin ardına gizleniyor bunu kitapta Jack’in ava çıkmadan yüzünü boyamasında görüyoruz. Normal yaşantıda öldürecekler ise daha değişik maskelerin altına gizleniyor, bunlardan bazıları “siyaset-her türlü devlet ve kişi çıkarı”, “meslek-askerlik”, “din-cihat” olarak gösterilebilir. Sizler-(bizler) birine eziyet ederken nasıl bir maske kullanıyorsunuz?

Entellektüel insanların sayısı hep az mı olur ve bu insanlar her zaman toplumdan uzakta kalıp tam kaynaşamaz mı? Bunların nedenleri nelerdir, nasıl aşılabilir?

Burada kafama takılan bir husus da okuma ritüelini yapan kişinin amacı sorularına cevap bulmak mı, yeni sorulara sahip olmak mı ve gerçekten bunların doğru cevabı var mı?

ANIL AKCAN, Sineklerin Tanrısı'ı inceledi.
12 Ara 2016 · Kitabı okudu · 13 günde · Beğendi · 10/10 puan

William Golding...
İlk önce yazarı ele almak lazımmış bence ki.
Yazar adam ya. Kalemi puding gibi hani. Herkes baklava sevmez ama herkes puding yer. Ha, pudingi hiç sevmeyen yok mudur derseniz, kitabı hiç sevmeyenlerin varlığını hatırlatırım. Dili akıcı, yormuyor, vermek istediği felsefî mesajı, kahramanlarını doğal seleksiyon çerçevesinde düşündürürken konuşturuyor... İyiliği yüceltirken kötülüğün sebeplerini buldurtuyor yazar. Yani kötü, doğuştan kazanılır demiyor genetikçilerin aksine, sosyal-bilişçilere göz kırpıyor. Ana hatlar bakımından bir prüz yok denecek kadar yok. Çatıyı sağlam kurmuş yazar...

Kitaba gelince...

Kahramanları içimizde... İçimizde dediysem çevremizde'yi kastetmedim. Bilişsel olarak içimizde. Yani hepimiz Jack' iz biraz (kötü karakter), hepimiz Ralph'iz(iyi karakter)...
Asıl mesele, bunu ne kadar itiraf ediyoruz çevremize ya da kendimize...

Sineklerin Tanrı'sı kimdir diye soracak olursanız...

Korkularımızdır derim Naçiz'Hane fikrimce...

Okumanızı önerir miyim?

Okumadan ölmeyin derim.

Ebru Ince, Serbest Düşüş'ü inceledi.
 24 Şub 2017 · Kitabı okudu · 6 günde · Beğendi · 9/10 puan

Bu kitabi okurken hayatta ne yaşaması gerekiyorsa yaşamış, zamanını doldurmuş ,gitmeden önce kendi kafasındaki sorulara cevap arayan bir adam geliyor gözünüzün önüne. .sanki kitabı yazdıktan sonra son sayfayı imzalayıp, kapağını kapatan ve bir daha bildiğimiz dünya ile yolu hiç kesismeyen bir adam ...ben onu hayalimde canlandırırken ruh olarak olmasada bedenen Çehov olarak görüyorum ..sade bir odada ,masasının başında üzerinde beyaz gömlek ve yeleği ,ceketini sandalyenin sırtına geçirmiş ,yazmaktan ağırlaşan gözlerindeki bulaniklığı toparlayabilmek için düzenli aralıklarla gözlüğünü burnunu üzerine iten bir adam ..

Açıkçası yazar beni çok etkiledi .."sineklerin tanrısı"nın bitiminde böyle duygular hissetmemiştim "serbest düşüş "bambaşka bir kitap olmuş .kelimeler o kadar güzel birbirini tamamlamış ki kitabın konusu bile önemini yitirmiş .hemen hemen her sayfasında bir zeka döngüsü ,bir kendi ruhuna dışarıdan bakma ,bir nevi itirafname tadıyla kendi kendini yargılama var bu kitapta ..belki hepimizin bir gün oturup hayatımızı baştan sona irdeleyerek yapacağımız ve belkide içimiz den birilerinin kaleminden yeni kitaplar olarak raflara dizilecek ' basit görünen ama dağ kadar yüksek , yürek sergisi bir kitap...
Aklımda kalan ve buraya yazmadığım bir "kiracı "betimlesi var bunun "saat durdu" ile
birleşmesi ..ve tabiiki" beatris "aşkından delirirken-delirttigi o kadın ..bu karakterler gercekmi ?diye sormadan edemiyor insan kendine ....
.bu kitaba başlarken daha doğrusu başka bir kitabı okurken "bir göz atayım "dediğim ve ilk sayfasından beni kıskıvrak yakalayan bir "kelime şöleni "oldu benim için ...
Hiç ummadigim bir derece elde ederek sanırım bu yıl okuduğum en iyi kitaplar listesine girmeye hak kazandı ..

Yordum sizi :) ama elinize geçerse mutlaka okuyun efendim ..hatta gidip satın alın ..kimbilir belki sizde benim kadar seversiniz ....

İnsanın karanlık doğasına detaylı bir şekilde eğilmeliyiz önce. Çünkü bu uzun bir mesele dostum, uzun bir mesele...

Biz kimiz? Nereden geldik? Davranışlarımızın asıl kaynağı nedir? Eylemlerimizin esas tetikleyicileri? Temel motivasyonlarımız neler? (Burada bir miktar seviye düşer ve şu soru sorulur) Kısacası biz ne ayağız usta?

Önce tek tek, sonra gruplaşarak avlandık, toplandık ateşi bulduk, tarımı keşfettik, besin depoladık, yerleşik yaşama geçtik; köyler, şehirler, uygarlıklar kurduk, yasalar koyduk, inandığımız tanrılara kurbanlar adadık. Kanlı bir tarihimiz var. Tarihi yapan biziz ve bu kan ellerimizde.

İnsanın özünde iyi mi, kötü mü olduğu, antik Yunan'dan Roma'ya, Mısır'dan İran'a, Hindistan'dan Çin'e dönemin kültürlerinde tartışılagelmiştir. Fakat en esaslı ve sistemli tartışmalar, 17. yüzyıl Avrupa düşünce havzasında yeniden işlenip harlanmıştır. Bu, modern felsefenin en büyük kırılmalarından biri olan Kartezyen felsefenin doğumudur. İşte çoğu şeyi açıklayacak kırılma..

Descartes, kendisinden önceki tüm felsefe ve bilimi çöpe attığı ve kendi bilincini, metodik bir şüphe eşliğinde merkeze alıp, zihniyle çelişen unsurları eleyip, çelişmeyenleri tekrar aldığı bir sistem geliştirir. Geliştirdiği felsefenin temel unsurlarından biri de, insanı zihin ve madde diye ikiye ayırmasıydı. Zihin, yer kaplamayan maddedir, madde ise yer kaplayan zihindir, ona göre.. İnsan zihin ve maddeden oluşuyorsa, ya hayvanlar? Descartes burada hayvanların ruhunu yadsır, çünkü düalizmi gereğince, hayvanların zihin taşımadığı açıktır. Kısacası: Hayvanların ruhu yoktur.. (Sonraki asırda La Metrie çıkıp, insanın da ruhunun makine olduğunu söyleyecektir. Bkz: Makine İnsan)

Fakat bu sırada, insanın özüne dair teoriler geliştirilir. Hobbes, insanın kötücül bir tabiata sahip olduğunu, ilkel dönemlerde birbirimize zarar vermekten ve sürekli savaş halinde olmaktan korktuğumuz için bir araya geldiğimizi ve ilk yerleşim yerlerini kurduğumuzu, ardından yasalar düzenleyerek bu korku halini bu sayede aşıp yendiğimizi; devlet mekanizmasını bu ihtiyaç üzre kurduğumuzu söyler. Özetlersek: İlkel dönemlerimizde, hiç de öyle teletabiler gibi sevgi pıtırcığı değildik; mesela avımla arama giren babam olsa 'pıçak'larmışım, tamamen benzerlerini hayvanlarda da görebildiğimiz ilkel içgüdülerimize göre davranırmışız filan falanoğlu. Budur Hobbes'un buyurduğu..

Gelelim bunun karşıt kutbuna: O da kim? Romantik Rouesseau.. Jean-Jacques'ların Rousseau. O ne der peki? 'Hobbes kuru sıkı konuşmasın, söyledikleri bullshit' der. 'Mademki devlet mekanizması ve yasalar bir zöte derman olabiliyor, neden eskisinden daha beter kötülükler, savaşlar, ölümler yaşanmakta? Hayır. İnsan doğa şartlarında mutluydu. Çit çekip, bu arazi benim demeyip, mülkiyet anlayışı henüz gelişmemişti. Mülk bilinci, tüm kötülüklerin halasıdır. İlkel çağlarda ürün fazlası vardı. Karnın mı acıktı, kopar ye elmayı, canın sevmek, cilveleşmek mi istedi, 'Sarıların Sülo' ya da 'komşunun Gülo' ne güne duruyor.. Ne yasa derdi, ne akit saçmalığı, ne devlet vardı, der. Devlet olmayınca paralel devlet de olmaz. Esas o zamanlar mutluyduk. Ama mülk edinme hırsı geliştirdik. Bu bizim özümüzde olan bir duygu değildi, öğrenilen bir şeydi. Böylece malları çoğalttık, kimimiz zenginleşti, kimimizin ruhu karardı.' Rousseau bu düşünceleri öne sürüp, insan doğasının esasında iyi olduğunu, fakat doğal olmayan, insan ürünü olan toplu yaşamanın, toplum bilincinin, toplu konutların (oha) insanın ahlakını bozduğunu, türlü ilişkilere zorladığını ve onu hırslı, erdemsiz, açgözlü, doyumsuz kıldığını buyurur.

Bana kalırsa, ki kalmaz; yazarımız Golding, Hobbes'un yasayla yönetilen toplumundaki çocukları alıp, Rousseau'nın kırsalına taşıyarak bu deneyi gerçekleştirmek ister. (Tabi yüksek bir edebi kaygıyla..) Tamamen yasanın kontrolündeki yetişkinler, ilkel şartlarda da yasadan çekinmeye devam eder. Hiç olmazsa, beyinlerine yapışıp kalan cezalandırılma korkusu nedeniyle, doğa ortamında bile medeni davranmaya devam edebilir. O halde bu iş için en uygun kişiler çocuklar olacaktır. Onlar hem bir parça uygar dünyanın düzeni içinde yer alıp rol modellerini bu dünyadan seçer, hem de doğal şartlarda, uygar dünyanın terbiyesi ve ceza ilkesi, davranışlarını kati surette kontrol edecek bir mekanizma oluşturacak güçte olmayacaktır henüz.

Artık sahne hazırdır, benzer eğitimlerden, terbiyelerden geçseler de, uygar dünyayı unutmaya zorlandıkları bu yerde, herkes, eğilimlerinin baskın geldiği tarafta bulur kendisini. Kimi minikte, hayvani içgüdülerin yanında, insana has alturistik/özgeci ve yardımsever duygular barınırken, bazı öcü bücürler güç istenci, güce tapınma, gruplaşma, açgözlülük, hırs gibi ruhlarının derinliklerinde yatan ve çıkmak için gerekli şartları bekleyen duyguların sarhoşluğunda toplaşırlar.

Artık her şey, hayatta kalma güdüsü çevresinde şekillenecektir..

Hacı Seydaoğlu, Sineklerin Tanrısı'ı inceledi.
 15 May 2012 · Kitabı okudu · Beğendi · 9/10 puan

Okuduğum en güzel kitaplardan bir tanesi değil en iyisi :)

-------2 Eylül 2015
Düzeltme: İş bu yorum 1k'nın ilk sürümünde yapılmıştır. O zamanlar ne kural vardı ne de başka bir şey. :)

Aysel, Sineklerin Tanrısı'ı inceledi.
12 Haz 2015 · Kitabı okudu · Beğendi · 10/10 puan

Golding, 1954 yılında " Sineklerin Tanrısı" kitabını hiç bir yerde bastıramaz. 20 yayınevine gider, geriçevrilir. Sebebiyse " dönemin şartlarına ters algıyla yazılmış olması "mış. Sonunda kitab`ı basmağa yanaşan bir yayıncı çıkar, kitap basılır ve kısa dönem arasında bestseller olur.

Çocuk kitab`ı sanarak başladım okumağa. Kitab`ın içinde çocuklardan başka şey yok ama bu kitap bir çocuk kitab`ı olmak için çok büyük...
Kitap bir atom savaşı sırasında güvenlik sebebiyle ülkeden kaçırılmak istenen bir grup erkek çocuğu taşıyan uçağın ıssız bir adaya düşmesiyle başlar. Yaşları 6-12 arası bir yığın çocuğun liderlik üzerinde çekişmeleri, adaya hakim olmak istekleri onları adım adım " vahşileştirir". Golding, kahramanlarını çocuk seçmekle, merhametli, melek gibi bildiğimiz çocukların da şeytanlaşabileceği, " Sineklerin Tanrısı" nı simgeleyebileceklerini anlatmak ister. Zira yazar, boşuna kitab`ın ismini " Sineklerin Tanrısı" koymamışdır. "Sineklerin Tanrısı" Musevi dininde şeytan ismi yerine geçer...

Eğer, " Hayvan Çiftliği" ni okumuşsanız, " Sineklerin Tanrısı" nı da aynı duygularla okuyacağınıza eminim. Kaba şekilde demem gerekirse, iktidar ya da liderlik söz konusu oldu mu, "hayvan" " çocuk" hiçbir şey ifade etmiyor. Hepimiz gaddarlaşıp, " vahşileşe " biliyoruz...

Keyifli okumalar...

Semih, Sineklerin Tanrısı'ı inceledi.
 24 Ara 2017 · Kitabı okudu · 4 günde · 8/10 puan

Çok uzun zamandır okuma listemde olan bir kitaptı. Birçok kişi tarafından önerilen ve ölmeden okunması gereken eserlerden biri olarak kabul edilen Sineklerin Tanrısı kesinlikle bir çocuk kitabı değildir. Çünkü çocuklar için yazılan kitaplarda hiçbir zaman çocukların ölümleriyle onlara bir takım dersler verme amacı taşınmaz. Hangi kitapta olursa olsun bütün çocuk ölümleri etkileyicidir ve bu tür kitapları çocukların uzanabileceği yerlerden uzakta tutmak gerekir.

İkinci değinmek istediğim konu ise, bu romanın bir distopya olmadığıdır. Birçok okur tarafından bu yanılgıya düşüldüğünü gördüm ve düzeltme yapmak istedim. Toplumsal bir değişim ve kötü bir gelecek senaryosu öngörmüyor kitap. Böyle bir amaca ulaşamadım ben kitabı okurken. Tam anlamıyla yazarın bir kurgusu var içerisinde. Bu sebeple kitabın bir klasik veya roman olarak nitelendirilmesi gerektiğini düşünüyorum.

Sineklerin Tanrısı kitabının yazar tarafından neden bu kadar uzun tutulduğunu ise anlayamadım. Çünkü verilmesi gereken mesajı ve kurguyu, sanıyorum 150 sayfalık bir kitapla çok daha iyi bir şekilde okuyucuya sunabilirdi. Zira bir yazarın en önemli özelliklerinden birisi, insanların sayfalarca yazarak anlatabileceği bir vakıayı tek cümleyle anlatabilmesidir. Bu konuda yazarı eleştirmeden geçemem maalesef.

Kitaptaki olay örgüsü şu şekildedir: Uçakta yolculuk eden tüm yetişkinlerin hayatlarını kaybetmesiyle sonuçlanan bir kazadan kurtulmayı başaran bir grup küçük çocuk(6-12 yaş aralığında), kendilerini buldukları ıssız adada yaşam savaşı vermeye başlarlar. Ancak bu durumda bile ayrılıklar söz konusudur. İkiye ayrılan grup iki farklı lider tarafından yönetilir. Her iki grubun amacı da farklıdır. Bir taraf eğlencesine bakarken diğer taraf hayatta kalmak için çözümler aramaktadır. İki grup lideri arasında başlayan çekişme zamanla büyük bir rekabete dönüşür ve işler korkunç bir noktaya sürüklenir.

Kitap tamamen iyilik ve kötülüğün, çok seslilik(demokrasi) ve diktatöryal olguların kavgasından oluşur. Bir başka önemli değinilen konu ise, insanların vahşi olduğunun gösterilmesidir. Zaten kitabın özeti, kitabın sonunda yer alan Mina Urgan cümleleriyle mükemmel bir şekilde anlatılmış. Çok da farklı bir inceleme yapılamayacağı kanaatindeyim.

Beklentimi tam olarak karşılamasa da yazarın cümleleri uzatarak sayfa sayısını kısaltacağı yerde uzattığını düşünsem de keyifli bir kitaptı. Özgün konusu ve verdiği mesajlarla okunmaya değer bir kitap.

Sergen Özen, Görünür Karanlık'ı inceledi.
 14 Kas 2017 · Kitabı okudu · 6 günde · 7/10 puan

Çöküşün eşiğinde bir dünya. Veya bir çöküşün hikayesi diyelim, Zweig’dan yakıştırma yaparak. Gaddar bir dünyada kaybolup giden Matty ve çocukluktan yetişkinliğe geçişlerini izlediğimiz ruhen yaralı ikizler Sophy ve Toni’nin seçimleri onları bir yangına götürmektedir.

Sineklerin Tanrısı’ndaki gibi yine çocukların üzerinden anlatım görüyoruz, tabii Ralph ve Jack kadar keskin değil Matty’nin cümleleri. Daha saf, daha masumca. Bütün o derinliği kitabın başından beri aradım, bu yönden hayal kırıklığına uğradığımı söyleyebilirim. Bunun dışında satır aralarında verilen bazı pasajların kısa olması yavandı. İsa’dan, Eski Ahit’ten ve İbrahim'den bahsedilirken cümleler daha uzayıp gidebilirdi.
Yüzünün yarısındaki yanık, çevresindekileri kendisinden uzaklaştırır, yalnız biri olmuştur. Kendi kıstırılmışlığı içinde ruhlar görür, kimi zaman haftalarca bekler bu ruhları. Kurtuluşunu ezberler yaparak Kitab-ı Mukaddes’te bulur, yanından ayırmaz. Yine haftalarca beklediği ruhlar kurtuluşun kendilerinde olduğunu söyleyerek, beklemesini isterler Matty’den. Her şeye rağmen, kendi kimliğini, hayatın anlamını aramaktan beri durmayacaktır. ‘Ben kimim’, ‘Ben neyim’, ‘Ne için varım’ sorularını bütün saflığıyla yöneltecektir kendisine.

*Matty’nin Günlüğünden. 15/6/66
“Bütün insanların artık tövbe etmek için vakitleri olduğunu düşünmek beni büyük ölçüde rahatlatıyor. Yine de bu rahatlamanın içinde büyük bir acı hissediyorum ve acı duymadığım zamanlarda büyük bir boşluk hissediyorum ve sorun yine geliyor. Ne için varım diye soruyorum kendime. İşaret vermek için neden arkasından yargılama gelmiyor. Yapacak başka bir şey olmadığı için devam edeceğim ama bir boşluk hissediyorum.”

William Golding’in okurken keyif aldığım şeylerden biridir ki, büyük bir ironi ustasıdır. Tasvip etmediği bir şeyin tam tersini nükteyle söyleyerek ters köşe eder. Görüşü beğeneyim, beğenmeyeyim, kötü olanı, daha doğrusu trajikomik olan bir şeyin bu şekilde ifade edilmesini seviyorum. Bazı boşlukları okuyucuya bırakır Golding. Bu boşluklar dolduğunda daha bir anlam kazanır her şey.
Çocukluktan erişkinliğine hayatlarını izlediğimiz Sophy ve Toni’nin zevkperest bir takım tercihleri yıkımın başka bir tarafı. Ergenliklerinin başından itibaren müstehcen diye niteleyeceğimiz klasik Amerikanvari olaylar yaşar iki kız da. Annesi ve Babasından ayrılıp kendi istedikleri yolda Matty’nin aksine zevkperest bir ömür sürebilmişlerdir.

Uçurumun kıyısında olan bir dünya gösterir Golding. İki farklı karakter yaratır ama ikisi de karanlıktadır. Sophy’nin karanlık dünyası Matty’nin karanlık dünyasından daha anlam yüklü değildir yalnız, çünkü o bütün çıplaklığıyla saftır, azizlere özgü olabilecek bir boşluk, bir arayış içindedir, çökmek üzere olan bir dünyanın kisvesinde kaybolarak, küçük bir ışık olabilmiştir onca karanlıklara rağmen.

Bütün İncelemeleri Göster