İnsanı uyumadan hülyalara bürüyen,
Bir çift göze muhtaç bırakan şeydir aşk.
Karşınızdaki belki celladınız olur, gözleriyle
Belki de hayat şarkısı söyler, sözleriyle.
Gözleri belki alev olur, yanarsınız,
kurtulamazsınız,
Belki de karanlık bir zindan, merhametine
sığınırsınız.
Saçı, celladınızın idam ipi olabilir,
Ya da cennetten inen parça olabilir.
Dudaklara aldanma, o bir goncaya benzer,
Oynadıkça harlanıp, koca yangın olabilir.
Kulakları işitmez belki sevda sözlerini,
Yâr zannettiğiniz, sağır cellat olabilir.
O zaman oturup düşünür insan;
Benim tek yaptığım sevmek değil midir,
Nedir bu denli ızdırap?
Haklısın,
İnsanın yaptığı en masum hata aşık olmaktır herhalde,
Ama ne yazık ki,
Hatalara karşı en merhametsizi de o dur...