Abdullah Keleş
@abdullahkeles
Burada, bu kırık masanın başında ilk satırları yazdığım gecelerdeki kadar nikbin değilim - Ben zannediyordum ki ömürlerimizin teknesini istediğimiz sahile götürmek için yalnız onun dümenini ele almak kâfidir… Şimdi anlıyorum ki değilmiş… Yollar görünmez kayalarla doluymuş… Onlara çarpmamak lazımmış… Daha fenası gizli cereyanlar varmış ki insan onlara kapıldığı zaman yolun değiştiğini, gittikçe uzaklaştığını farkedemezmiş… Tâ kendisini başka sahillere düşmüş görünceye kadar…
Reklam
Etrafımdakiler ne tıynette, ne mayada insanlar olurlarsa olsunlar… Ben kendi yolumda metin adımlarla yürüdükten sonra korkum ne?
Dibi görünmeyen kuyulara atılan taş nasıl çıkardığı sesle onların derinliğini gösterirse başkalarının acısı da bizim yüreklerimize düştüğü zaman çıkardığı sesle bize kendimizi, insanlığımızın derecesini öğretir…
Abdullah Keleş
, bir kitap okudu10/10
Beğendi
·18 günde okudu
·Okunma: 18 Ağustos 2021 21:46
·2021 13. kitabı
Bütün olan, geçen şeylere rağmen, sen yine bir parça benimdin; ben bütün ruhumla senin…
Reklam