Sessiz
@abekd19
73 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
8/10
2018 17. kitabı
Son ada, son sığınak, son insani köşe...
Kitabı elime alınca bir sinema filmini takip ettiğimi düşündüm.Betimlemeler o kadar güzel ifade edilmiş ki.Ve kitabı bitirince hayvan çiftliğinin gelişmiş halini buldum.Kitabın içeriğine gelince,ada da yaşayan 40 hane ve 40 hanenin ütopik hayatını distopik hale getiren bir başkan.Kitabı okuyunca tek bir ülke ya da kişiyi temsil etmediğini göreceksiniz.Kitabın tek bir kazananı var,o da haklı mücadelesinden vazgeçmeyen martılar...
Herkes elinden geldiği kadarını,içinden geldiği kadarını yaparak adada mutlu ve mesut bir şekilde hayatlarını devam ettiriyorlardı.Ta ki başkan gelip ada düzenini değiştirene kadar.Kimsenin kimseye husumeti olmadan sürüp gitti yıllarca yaşayışları. Başkan masumane halka öyle demokratik yaklaşmıştı ki kimse isteklerini reddetmemişti.Küçücük adayı kendi ihtirası uğruna küçük bir ülke rejimine çevirmişti.İnsanların - ki bu insanlar yıllardır adada yönetime gereksinim duymadan yaşamış - sonradan gelen yönetimin boyunduruğuna kolayca alışması,kanıksaması,inanması ve sorgulamayı bırakması da kokay olmamıştı ama yine de kimse özgürce fikrini ifade edemiyordu.
"Kelimeleri güzelleştirerek ya da şiddetlendirerek,güzel tasvirlerle insan hallerini anlatmaya kalkma.Sen eylemi anlat,gerisini okur kafasında tamamlasın." diyordu kitaptaki baş kahramanın yakın arkadaşı.Ve Livaneli'nin bu kitabında ben bu cümleyi ince ince yaşadım. Okumanız gereken ödülü hak etmiş bir kitap.
"Senin gökyüzünde benim yerim yoktu Milena." demişti onlarca yıl önce Franz KAFKA.Sonra Göksel onu şarkı yapıp alkışları topladı.Hayat böyle aslında bir bakıma.Bazılarımızın iliklerini kemiren acıları,bazılarımıza umut oluyor.Teşekkürler Yalancı Dünya,teşekkürler Yalancı Acılar,teşekkürler umudunu kaybetmeyen herkes.
Korkarım sevgili doktor,bu mektuba kendimi üzerek başlayacağım
Çabuk büyüyen bir çocuk gibi,
Ceplerimin nerede olduğunu unutacağım önce
Ve mazi gizlenecek bir yer bulamayacak kendine.
Sonra bir menekşeyi teheccüde kaldırmayı unutacağım.
Unutacağım,hangi şehirde durursam yar beni karşılar.
Nerede ölürsem bahtıma idamlar çıkar
Gülümseyen bir arap olacak yüzümün size bakan tarafı,
Terkedip gitmelerin ağırlaştığı bir güz olacak öte yarısı.
Benim kalbim bir ıslahevidir doktor.
Yetim bir çocuk durmadan azarlanır içinde
Benim kalbim gövdesi ıslahevlerine çakılı bir kuştur
Uçmayı bilmeden ölür kenar otellerde
Kalbim ıslah olmaz bir kuştur doktor
Tıkanır,ölür metropollerde.
Ben hep aynalardan geçerim doktor,
Aynalar benden geçer.
Araf'tan bir sepet sarkıtırım aşağı,
Doluşur içine narin böcekler.
Yaşamayı yeni öğrenmiş kelebekler,
Üşüşür ben kalbimi sarkıtınca aşağı.
Ben hep aynalardan geçerim doktor!