"Öğrendim ki;bütün sevdiklerinle iyi ayrılman gerek.Hangisi son görüşme olacak bilemiyorsun." der Ataol BEHRAMOĞLU.Bilemiyorsun,çünkü bir sonrası diye bir şey hiç yoktur esasında.
Ne diyordu bilinçaltında?
"Bu kitap özünde bir veda mektubudur."
Bir solukta okunuyor,çok solukta dahi eskimiyor.
Kendi kafasının içinde bir dünya saklar insan.Belki bir de satranç tahtası.Belki de işte...
Olmadığın bir arabanın içinde insan bu denli mi var olur? Her seferinde yollara düştüm,her sayfada ben de gittim baba evine.Ve yollar nedense hiç bitmedi.Bitmez de zaten üzgünken.Biz de gördük o küheylanı,biz de kaybettik,biz de ağladık...