Merve
@absurtbinmerve
İslam, Mekke'de zuhur ettiği zaman, köken itibarıyla farklı olan iki Tanrı kavramının buluştuğu ortak bir nokta ola rak oldukça ulvi bir Allah anlayışı Araplar arasında zaten ge lişmiş bulunuyordu veya tedricen gelişmekteydi. Bir taraftan, Arap putperestliği arasında, Göklerin ve Yerin Yaratıcısı, yeryü zünü insanlığın yararına olan bütün mahsullerin yetiştiği bir yer haline getiren Yağmurun Vericisi, en kutsal yeminlerin O'nun adına yapıldığı Kudretli Tanrı, eski dini geleneklerin13 bazıları nın kurucusu ve bütün kainatı kudret elinde tutan Büyük Rabb olarak Allah kavramı tedricen gelişmiş bulunuyordu14. Bizzat Kur'an bunun inkar edilemez birçok kanıtını sunmaktadır.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Ey amcamın oğlu, kardeşinin oğlunu dinle! "dedi. Varaka Peygambere sordu:
"Ey kardeşimin oğlu, gördüğün neydi?" Bunun üzerine Allah'ın Elçisi gördüğünü ona anlattı. Varaka şöyle dedi: "Bu, tam olarak, bir zamanlar Musa b. İmran'a (yani Musa peygam bere) gönderilen namas'tur. Keşke (peygamberlik günlerinde) genç olsaydım! Kabilen seni sürgüne gönderdiğinde, keşke hala hayatta olabilsem! " Allah'ın Elçisi sordu: "Gerçekten onlar beni sürgüne mi gönderecekler?" Onun cevabı, "Evet" oldu: "senin şimdi getirdiğini getiren kim olmuşsa, mutlaka düşman muamelesi görmüştür. Eğer yurdundan sürülece 1ğin2 o güne kadar yaşarsam, var gücümle seni desteklerim!"
Cahili Arapların, günlük yaşamlarında Allah'a ibadet etmeyi göz ardı ettiklerinin, olağandışı ve ciddi bir durumla karşılaş tıklarında ise daima O'nun adını andıklarının bir diğer kanıtı da, Kur'an'a göre, Cahiliye döneminde en kutsal ve ciddi ye minlerin Allah adına yapılıyor olmasıdır:
Kur'an'ın birçok pasajında, bize, putperest Arapların, ölüm tehlikesiyle karşılaştıkları zaman, kaçıp kurtulma ümidinin ne redeyse hiç olmadığı durumlarda, özellikle de deniz yolculuğu sırasında, "dinlerini Allah için halis kılarak" Allah'a yalvardık larını söylemektedir.
Muhadrem bir şair olan Selma el-Cu'fi ise, kardeşinin ölümüne ağlarken şunları söyler: Ölüm gibi gelirdi bir günlük ayrılık bile bana Nasıl dayanırım sadece dirilme gününde tekrar görüşmekle haşr ile son bulan uzun bir ayrılığa