Sar beni, üşüyorum... (Öykü)
Eskiden çok seviyordum o şiiri. Şimdi daha çok seviyorum. Vallahi üstümü başımı yırtacağım, avazım çıktığı kadar bağıracam. Bağırmak istiyorum çünkü. Öyle normal bağırmak değil. Mahalleye anons
Nerede o eski bayramlar yüzsüzlüğü: Siz eski insan mısınız ki?Gadir-i Hum
Bugün bayram diye nenemlere gittik. Bir baktım bizden 1-1.30 saat önce giden teyzem ve kuzenim salonun yerlerini süpürüp koltukları siliyordu. Şaşkınlıktan sonra nenemle selamlaşınca söylediklerinden
Herkes farklı biçimde gider
Ne oldu o gitti? Sonuç: Ölüden farkı olmayan bir insana dönüştüm Şimdi acılar bağrımı yaksada seni unutacağım Pembe yalanlarına kanmayacağım Seni kalbimden söküp
Şu bozuk düzenin içerinde hala ayakta durmaya çalışan zihnim ve bedenim bu savaşı daha ne kadar sürdürecek. Sistem çürümüş, adalet duygusu zedelenmiş, gelecek belirsiz, beden ve zihin ise sürekli bir savaşa mahkûm edilmiş gibi hissettiriyor. Acizlik hissi çok gerçek. Direnmek yorucu, bazen anlamsız bile geliyor.
Acaba diyorum her şeye karşı dimdik durmak yerine, kendi küçük dünyamda korunaklı bir alan yaratmak daha sürdürülebilir olmaz mı? İşin kötü tarafıda karar verme hakkına bile sahip olmadığının gerçeğiyle yüzleşiyorsun verdiğin her karar sistem tarafından reddedilip kalıyorsun gene kararını vermediğin kararların içerisinde boğulmaya.
Bazen de bir süre daha değil diyorsun, bugünü atlatmak yeterli oluyor. Yarınki direniş yarına kalıyor, sonra bir yarın daha, bir tane daha, bir tane daha..
İnsan, bir yudum suya muhtaç kaldığında servet ödemeye hazırdır. Tabii serveti varsa... Para ile alınıp mutlu olunacak çok şey var. Kötü haber şu ki; alındıktan sonra insanın gözünde değerini