NK

Hepimiz kendimizi, birbirimizi her gün, her saat kalp kıran enfes gülümsemelerimizle, kayıtsızlıklarımızla, yoksulların ancak gözlerini çevirebildiği parıltılı başarılarımızla öldürmüyor muyuz?
Kendi dünyasını tanımıyordu ve ıstırabı bundandı.
Ama bazen bunu yaparız, dünyaya sükûnet ve asaletle tekrar tekrar evet deriz.Sonuç ne olursa olsun, ihtişamlı diyebileceğimiz bir ilerleme şeklidir bu.
Parçalanıyordum kimse bilmeden Ve bir gece içinde bilmeden öldüm.
Ve gözlerin.Delilik denizlerim benim. Yitişimin inatçı gömütleri.