demeet
@acemkizi
Adı bende gizli bir adamdı İstanbul...!
Nâzım, ela gözlü parsı elinden tutup ayağa kaldırdı, boynuna sarıldı.
Kamburu çıkmış ayakta zor duran yaşlı kadının kulağına "Bugün beni bir kez daha doğurdun anne" dedi.
Reklam
Kral,bindigi motor sallandığı için kıyıya tutunarak çıkmış , sonrada bir mendille elini silmek istemişti .
Atatürk o anda "Vatanımın toprağı temizdir.O elinizi kirletmez!"demiş ve kralı silmeye çalıştığı elinden tutuvermişti...
Kapının girişinde çakılmış gibi duran genç adama gelmesini işaret etti Kadri.Sonra hanımlara dönüp"şahsen tanımıyorsanız,şaair olduğunu da bilmiyorsunuzdur.Herkes onun hoca olduğunu sanıyor ama o gizli gizli yazan,üstelik gelecek vaat eden bir şair"diyerek geçen süre içinde yanlarına yaklaşmış olan Yahya Kemal' iki hanıma takdim etti.Devamında ,iki hanımın hem isimlerini hemde ressam olduklarını arkadaşına söyledi.
Celile,doktorun kucağında odadan çıkan yavrusuna son bir kez baktı.Hıçkırarak ağlamaya başladı.
Kötü haber hemen o gece geldi.
Minik İbrahim Ali,dünya yüzündeki otuz beşinci gününü doldururken,hayata ve kendisini çok seven ailesine veda etmişti.
Paşa,hikmet ve küçük nazım da etkilendiler olup bitenden kuşkusuz ama Celile'nin çektiği acıyı tarif etmek m0mkün değildi.
Genç kadın uzunca bir süre kendine gelemedi.
İlk travmayı kısmen de olsa atlattıktan sonra Paris'teki arkadaşı Marcal'e yazdığı mektupta,ruh halini şöyle tarif edecekti Celile:
"Ah sevgili Marcel,keşke anlatabilseydim sana,insanın içinden bir parça koptuğunda neler hissettiğini.....Ama me kabil..."
İnsan medeniyete kavuşmakla eskisinden daha fazla kan dökücü olmamışsa bile,en azından daha kötü,daha iğrenç bir kan dökücü olduğu kesindir.İnsan eskiden hak uğruna kan döker,bunun için önüne geleni gönül rahatlığıyla temizlerdi;zamanımızdaysa,kan dökmeyi iğrenç saydığımız halde bu iğrençlikten kendimizi alamıyoruz,hem de eskisinden daha çok.
Reklam