Kül dediğin, yanmanın sonu değil aslında. Ateşten geçmişsin, şekil değiştirmişsin. Hâlâ "acı çekiyor" diyebilmen, senin hâlâ hissedebildiğini, yani canlı olduğunu gösteriyor.
Kül olmak tükenmek değil, arıp durulmaktır. Artık alevin yakamaz seni çünkü sen çoktan ateşle imtihanını verdin. Şimdi o "acı" dediğin şey, aslında yeniden doğmaya hazırlanan bir tohumun kıpırtısı.
Zümrüdüanka misali: Kül, bitiş değil başlangıçtır. Yandın ama yok olmadın. Acı çekiyorsan, küllerinden doğacak gücün farkındasın demektir.
Yanmak seni bitirmedi, dönüştürdü. Külün bile acı çekiyorsa, içinde hâlâ kor var. O kor da yeni bir sen demek.
Yepyeni bir aşk demek..
___ /Güven Taşdemir
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
bilmiyorum zaman şimdi çok mu erken ya da
çok mu geç bizim için ama bunu sana ne zaman
söylersem söyleyeyim muhakkak ki zaman hep yanlış olacak eminim bundan
birbirimizi tanıyalı çok olmadı çokta vakit geçiremedik birbirimizle ama seninle olduğum hiçbir vakit bana hiç yetmedi hep seninle daha çok zaman geçirmek isteyip durdum bazı vakitlerde kendimi seden alıkoymakta güçlük çektim
çok düşündüm bunun için çokta kararsız kaldım
sana gelmek ile gelmemek arasında
sana olan hislerimden emindim lakin bana vereceğin
cevaptan hep korktum durdum
seni bütünüyle kabeytmenin düşüncesi bile
beni acı ve kederin içine sürükleyip durdu
seni böylesine her şeyin başından yitirmek
çok acı bir şey olacaktı benim için ama sonunda
seninle konuşmaya karar verdim
ve seninle konuşmanın mutluluğuna eriştim bugün ..
mavi kırlangıç ✨
mavi kırlangıç ✨Arzulamak yalnızca yok olmak değildir.
Beyin şiirini okurken bazen kaçırırsın, yazamazsın
Güzel bir anda, sevgililer birbirini öperken, fotoğrafını çekememek gibidir bu
Sanatından karşılık alamamak gibi.
Sen rüzgarların saçlarını dağıtmasını kıskanıyorum diyorsun, ben ise kıskançlıktan nefret ederken hayran şekilde şiirlerinle sevişiyorum; içim içime sığmıyor sevgilim, bu denli sevilmek hayaliydi Romeo ve Jüliet’in. Elbet kader bizi ayıracaktı, şiirlerimiz beyitten bente, mısralardan methiyelere uzanırdı, biz yaşar, ölürdük.. hiç bitmezdi bu sonbahar. Özellikle, kimseyi almazdım hayatıma, adı aşksa, aşk yalnız ve uludur Tanrı gibi, başkalarına bakmaz, başkalarından olmaz.
Kurt gibi uluyorum derin gölgenin baharında, öyle sıcaksın ki; dokunamıyorum. Yandıkça yanıyorum, yeniden doğuyorum aşkımız için; çünkü beni yaşama bağlardı sevgin, seninleydi bu uçsuz bucaksız sanat çukuru, seninle anlamını korudu nice yazınlar.
Yaz hüznü gibi, derin, acı bir hazsın bana,
Burnumun ucunda tütüyorsun. Yakıyorsun yüreğimi
Ama yaşatıyorsun da, yaşamayanlara; yalnızca nefes alanlara büyük zevkle bakıyorum. Dante ve Virgil gibi, oyundan çıkmıyorum; güzel şairiyim ben oyunun.
Unutma, özlem varsa her şiir bir öpücüktür,
Özlem olmadığındaysa,
Şiiri bedeninle yazarsın.