Bugün annem bana iş bulmuş. Bir iş yerini temizleyip müşteriye ürünleri gösterecekmişim. Yaş 24. Hiç işe girmedim. Hiç iş yapmadım. KPSS Önlisans'a 4 ay kalmış. 2 yılda girilen bir sınav. Zaten çalışmıyorsun. Yazın para kazan diyor annem. Aynısını babam ve erkek kardeşim de diyor. 90 puan ve üzeri alamayacağımı biliyorlar çünkü bende o azim ve ders başarısı şu an yok. Hatta o çalışma ortamı yok. Hafızam çöp. Matematik zaten yok. Bir Türkçe yapıyorum zaten. Ben tek kelimeyle sıçtım. Bu sene kazanamazsam daha fazla aile evinde kalmak istemiyorum. Bu evi kim temizleyecek psikolojisiyle işe giremiyor ve evden nadiren çıkıyorum. Ayrı eve de parasızlıktan çıkamıyorum. İşten gelince pis ve böcekli ev istemiyorum. Annem evi benim gibi dikkatli kontrol etmiyor. Bir bakıyorum sinekliği açık bırakıyor. Tekrar bakıyorum dış kapıyı açık bırakıyor. Evi her gün benim gibi elektrikli süpürge ile çekmiyor. Hem yemek hem onu her gün yetiştiremez. Şu anda da baktığı çocuk var parayla evde. Bazen annem pencereyi açıyor tam. Çocuk tele saldırıyor. Ben akşama kadar pencere ayarını yarıya getiriyorum. Çocuk bir şey döktü mü? Onu topluyorum. Ve işleri tam yapmasam da en azından her gün yerler ve mutfak tezgahı temiz oluyor. Etraf aşırı dağınık olmuyor. Anneme kalsa o çocukla akşama kadar çorba olur. Böcek geldi mi? Benim gibi kontrol etmez. Öldürmez pek. İlaç sıkmaz. Bunlar rutinim. Böcek fobim, yani takıntım var. Öte yandan ayağıma yerden bir şey yapışmasını sevmiyorum. Yerler tozlu ve kırıntılı hiç olmamalı. Şekerlik ağzı açıksa dolapta olmalı. Güneşlikler doğru zamanda kapatılmalı ve açılmalı. Bunları düşünmekten işe de giremiyorum. Tüm hayatım evde. Hiç aşağı aylardır acil durumlar hariç ve binde bir durum hariç çıkmadım.