“Sana bırak beni dediğimde sakın beni ciddiye alma. Tut beni, yalvarırım, tut beni. Ne zaman aklına eserse gel, ayda bir kere, yılda bir kere, ama tut beni...”
Oradaki kesinlikle ben değildim. İçeride benim gözlerimden bana bakan biri vardı ve beni çok iyi anlıyordu. O gizemli kişiyle bakışmak insana enerji veren büyülü bir durumdu. İnsanda, gerçek hayatta bulamadığı sevgiyi orada bulabileceği hissini uyandıran doğaüstü bir ortamdı.