Meğer benmişim bütün muamma,
Çölden geçip atlarını kaybeden,
Yolların dalgın ve karanlık seyrettiği,
O çok yüzlü, yangın gözlü ızdırap,
O kötürüm bezirgân benmişim,
Yarım kalmış bir ömrün bahçesinde,
Gül olmuş sararmışım, gül olmuş tükenmişim...
Pamuk Prenses ve avcı, ormanda karşılaşır.
Avcı, Pamuk Prenses'i görünce, "Seni incitmek istemiyorum, kalbini almayacağım" der ve arkasını dönüp gider. Pamuk Prenses, daha Yedi Cüceler ile tanışıp, kötü kraliçenin vereceği zehirli elmayı yiyip prensin kendisini öpmeye gelmesini beklemek üzere bayılamadan, avcı arkasını döndüğü an, ona aşık olur. Ormanın derinliklerinde avcıyı aramaya başlar. Karanlık yollardan, umutla umutsuzluğun birbirine geçtiği uzun bir yürüyüşten sonra avcıyı bulur Pamuk Prenses ve der ki: "Kalbimi niye almadın? Ben zaten onu sana vermek istiyordum."