kikapú
@adhafrea
can you remember who u were before the world told you who you should be?
( theatrekid!¡ )
РЯЛ — erü
kediler bataklığı
izmir, 19 Ağustos 2003
12 kütüphaneci puanı
443 okur puanıMayıs 2022 tarihinde katıldı
Niobe: (Sesi yankılanır) Hadi. Bir an önce tanrımın omuzuna yaslanıp doyasıya ağlamak istiyorum.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Oly: Ölüme geçiş ışık hızıyla olacak. Öyle çabuk gebereceğiz ki, neler olup bittiğini anlamayacağız bile. Bir fotoğraf karesine hapsolmuş zaman kadar. Ölüme yaklaşırken çekilen bütün acılar, korkular, ölüm tarafına değil hayat safına dahildir. Ölüm yalındır Stan. Ölüm tek başınadır.
Niobe: Olsun. Ben gene de ara sıra ağlamanın güzel bir şey olduğunu düşünüyorum sevgili komik yol arkadaşım. Stan: Peki ya gülmek? Niobe: Ona vakit bulamıyorum pek.
Genç Adam: Yaşamak ve oyunlar oynamak. Tek arzum bu benim. Tanımasınlar hiç. Hiç alkışlamasınlar. Yüzüme bile bakmasınlar adam yerine koyup.
Yaşlı Adam: Zamanla hepsi geçecek. Bir kaç ay içersinde hafifleyecek yüreğindeki acı. Sonra da bütün bu yaşananları unutmuş olacaksın.
Genç Adam: En kötüsü de bu olacak. Unutmak. Hiçbir şey hissetmemek.