Tuba ☽
@admirethemoon
5 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Sanki herkes gerçekte olduğundan daha sert, sanki hepimiz duygularımızı açık ederek kendimizi savunmasız bırakmaktan, incinmekten korkuyoruz.
Mutsuz olduğumuzda haliyle başkalarının mutsuzluğunu da hissederiz; böyle durumlarda insanın duyguları yoğunlaşır.
Bir takım tuhaf düşünceler, kasvetli duygular altında eziliyorum; cevabını bulamadığım sorular adeta beynimi kemiriyor ve ne onlarla başa çıkacak gücüm var ne de isteğim.
Anlatacak ne var ki! Yaşadım ama, nasıl derler, kendi kendime yetecek şekilde, yani yalnız yaşadım; yalnız, yapayalnız.
Nasıl olur da kötü huylu, kaprisli kimseler böyle güzel bir gökyüzünün altında barınabilir?