Ben biraz korkuyorum galiba,” diyor ne zaman sonra.
“Korkma. Evindesin.”
“Ne yapacağım? İnsan nasıl en baştan başlar?”
“Bulacaksın bir yolunu. Artık özgürsün.”
Daha az müşkülpesent ve muhtemelen daha cesur olduğun yaşlarında bir yolunu bulup çok sevmeyi başardığın birini havaalanına bıraktıktan sonra, o dev ayrılık makinesinin kapısından çıkıp bir kaç saat önce birlikte geçtiğiniz yollardan, bu defa tek başına elin kolun bomboş dönerken kuru ekmek gibi ufalanıyordu için.