Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Tavşan: Gerçekliği Sorgulayan Psikolojik Bir Yolculuk1000Kitap
‘’Öfkeli, Kötü niyetli, Mesafeli
Karanlık ancak iyi anlamda değil sanki
Komik ama acaba biraz fazla mı komik?
Aynen. Biliyor musun sanki kahkahanın arkasında kalan bir şey gibi. ‘’
SPOILER İÇERİR!
Karakterin yaşadığı dünyanın gerçek mi yoksa zihninde kurduğu bir labirent mi olduğunu bize sorgulatan, Mona Awad’ın sürrealist şaheseri.
Mona daha girişten okuyucuyu bir ‘’belirsizlik atmosferinin'' içine sokuyor. Her bir bölümde bir öncekinden daha da fazla soru ile okuyucuyu merakta bırakıyor. Karakterimiz Samantha’nın Tavşanlar olarak adlandırdığı grup ile başlayan hikayemiz, mekanın tam olarak belirsizliği ve zamansal açıdan bölünmeleri ile, en yakın arkadaşımızın gerçekten yanımızda mı yoksa kafamızın içinde bir yerlerde mi olduğu sorunsalları kitabın son sayfasında dahil aklımızı kurcuklayan kısımlardan sadece birkaçı olarak kalıyor.
Hikaye ilk olarak Samantha’nın yalnız ve çok da sosyal olmayan yapısına tezat olarak Tavşanlar olarak adlandırdığı kız grubunun sosyal ve ‘’mutlu’’ arkadaşlığına özenmesi ile başlar. Samantha, karakterlerdeki ‘’ masumiyeti, saflığı ve ait olma ‘’ duygusunu görmesi ve en yakın arkadaşı Ava'nın dediklerine rağmen kendisini onlara çeken bir enerjiden bahsedildiğini okuyoruz. Psikolojik açıdan bakarsak karakterin bilinçaltına bastırmış olduğu yaralanmış ve bozulmamış benlik özlemi tavşanlara yöneltiyor. Fakat işler tam olarak böyle ilerlemiyor. Samantha'nın dıştan gördüğü o masumluk gruba gidikten sonra kayboluyor ve işlerin aslında dışarıdan korkunç derecede bir farkı olduğunu görüyor. Ama bu farkı sadece kendisinin görmesi ve fark etmesi Samantha'da gözle görülür bir kopukluk yaratıyor ve kendisi de o önceden nefret ettiği ve garip bulduğu dünyaya kendini kaptırıyor. Aslında Samantha’nın bakış açısından çıkarsak burada bir gerçek
Başkaldırı, Özgürlük ve Kaos
"Dünyalılar" kitabı ana karakter Natsuki'nin çocukluğundan yetişkinliğine doğru uzanan travmalarını, "dünya=fabrika" alegorisiyle birleştirerek kitabın son kısımlarına doğru bilinçli olarak sınırları yıkan, garip ve rahatsız edici bir toplumsal korku anlatısına dönüşmesini anlatıyor. Özgürlüğün doruğu, toplumsal zincirlerin kırıldığı bir alan ve kendi iradelerinin hakim olduğu bir " küçük evren "
!SPOILER!
1) "Dünya=Fabrika"
Natsuki'nin gözünde toplum bireyleri üretim ve üretmeye zorlayan dev bir makinedir. Evlilik, kariyer, iş hayatı, çocuk sahibi olmak hepsi bu makinenin içindedir.
Roman boyunca ailelerin özelllikle kadın karakterlerde kurduğu çocuk yapmak ve "aileye yakışır" kadın olmak hakkında baskısı, kadın bedeninin denetimi vb.
Final kısmındaki yamyamlık ve insanlıktan çıkma Fabrika'nın tüketimini tersine çevirip toplumsal tüketimi fiziksel tüketime çeviren çarpıcı bir metafordur.
"Toplum sizi yer -> Siz toplumu yersiniz"
2) Piyyut( Pelüş kirpi )
Piyyut'un Natsuki'nin dissosiyatif bir baş etme uğraşı olarak gördüğü ve Natsuki'ye misyon vermesi, çocuk zihninin istismar ve inkâr karşısında kurduğu koruyucu fantezi alanıdır.
Piyyut'un Bay Igasaki konusunda tekrar eden ve emir veren sözleri ve öldürme sahnesindeki renkli ve bir çocuğunun gözünden yaşanıyormuşçasına okuyucuya aktarılmasına zıt düşerek artık baş etme mekanizmasının işlevini yitirip kırıldığını gösterir. "Gerçekliğin ağırlığı fanteziyi sonunda susturur."
3) Dağ Evi İzolasyonu
Final sahnesi dar bir iç mekanda gerçekleşir, yazar bu küçük ölçeği evrensel etkiler için bir rezonans kutusu olarak kullanıyor. Natsuki, Yuri ve Tomoya kar fırtınası ile izole olarak gerçek hayattan daha da kopuyor. Açlık, travmalar ve çocukken kurdukları uzaylı fantezisi sonunda gerçek olup dissosiyatif bir
