Bir gün artık çok mutlu, stressiz bir hayatım olacak ve ben burada yazdıklarımı okuyup eski kendimle alay etmek için geleceğim. Ama o gün çok uzakta, biliyorum..
Çok az vaktim kaldı seninle geçireceğim. Sonra belki ne yüzünü görecek ne sesini duyacağım. Ben senin yokluğunda nefes almakta zorlanırken sen devam edeceksin yaşamaya bensiz. Bir süre daha mesaj atarsın belki şimdiki gibi her gün. Sonra haftada bir, ayda bir derken tamamen unutacaksın. Ve ben senin için mazi olacağım. Oysa sen, sen benim hep 17 yaşım olacaksın. Sen benim hep iyiki'm olacaksın. Seni hiç unutmayacağım. Ve ilerde karşına bi arkadaş olarak çıkıp yeniden bakmayı deneyeceğim o güzel kahverengi gözlerine. Söz veriyorum. Seni hiç unutmayacağım, sen beni unut ya da unutma önemli değil. Ama bu son günlerimizi iyi değerlendirelim. Bu son günlerde beni çok sev olur mu, bir ömür yetecek kadar sev olur mu?
