Bence biz kör olmadık, biz zaten kördük, Gördüğü halde görmeyen körler.
Reklam
İçimizde gereğinden fazla büyüttüğümüz şeyler var. İnsan olmaya ağır gelen, bazen var oluş amacımızı unutturan şeyler.
"Her şeyi ve herkesi terk edip gitmek ne büyük zevk olurdu!"
Çok az vaktim kaldı seninle geçireceğim. Sonra belki ne yüzünü görecek ne sesini duyacağım. Ben senin yokluğunda nefes almakta zorlanırken sen devam edeceksin yaşamaya bensiz. Bir süre daha mesaj atarsın belki şimdiki gibi her gün. Sonra haftada bir, ayda bir derken tamamen unutacaksın. Ve ben senin için mazi olacağım. Oysa sen, sen benim hep 17 yaşım olacaksın. Sen benim hep iyiki'm olacaksın. Seni hiç unutmayacağım. Ve ilerde karşına bi arkadaş olarak çıkıp yeniden bakmayı deneyeceğim o güzel kahverengi gözlerine. Söz veriyorum. Seni hiç unutmayacağım, sen beni unut ya da unutma önemli değil. Ama bu son günlerimizi iyi değerlendirelim. Bu son günlerde beni çok sev olur mu, bir ömür yetecek kadar sev olur mu?
Hiçbir şey düşünmeden sözler vermeden gitmekti arzum.
Hayat; hiç durmadan peş peşe dizilen trenlerden, yollardan, gemilerden ibaretmiş gibi...
