Ey bu hikâyeyi okuyacak olanlar! Bu hikâye sîzlerde hiçbir
zaman sapmadığımız kutsal ödevlere karşı bir bağlılık
yaratsın. Eğer insan ilk yanlışını işledikten sonra pişmanlık
getirip bir yerde durmayı becerebilse erdemin haklarını
bütün bütüne yitirmeyebiliyor; ne var ki zaaflarımıza yeniliyoruz,
kötü öğütlerle bozuluyoruz, tehlikeli örnekler gözümüzü
alıyor. Sanki hiçbir tehlike yok önümüzde, sanıyoruz.
Gözümüze gerilen perde ancak adaletin kılıcı parladığı anda
kalkıyor ve ozaman pişmanlığın dayanılmaz acılan başlıyor;
ama iş işten geçmiştir artık; bu kez öç almak için yanıp
tutuşuyor kişi; insanlara yalnız zarar vererek yaşayan bir
kimsenin, eninde sonunda onlara verdiği korkuyla bu dünyadan
çekip gideceğini biliniz.