İnsan kendi ölçüsü ile kainatı ölçüyor ve kainat sahnesinde
yalnız kendini görüyor, yalnız kendini anlıyor. İçimizdekinden
başkasını da anlamasını bilen yok gibidir. Varsa da o hükümdardır.
Artık o insan yani başkasını anlamasını bilen insan,
ne korkaktır, ne haristir, ne acizdir, ne fanidir, ne de yalnızdır.