bahar
@aestrea
omnia bonapos a mecum porto
19 okur puanı
Ekim 2024 tarihinde katıldı
kitaba çok büyük bir merakla başlamıştım ama tam bir hayal kırıklığı olduğunu düşünüyorum. hayata aşırı toz pembe tarafından bakmışlar gibi geldi bana, varoluş amacını bulup bunu takip ederek bir hayat kurmayı, kısacası hayallerimizin peşinden gitmemizi, mutlu olduğumuz şeyi yapmamızı söylüyor çoğunlukla. mantıklı bulduğum yerler vardı elbette. eğer mutlu olduğumuz şeyleri yaparsak, kendimizi tatmin etmek için para harcama işini azalticagimiz mesela. oldukça mantıklı. fakat ihtiyaçlarımız ne olacak? masraflarimiz? ben bir kitap kafe açıp onun başına geçersem evet bu beni mutlu eder, ama ya para kazanamazsam? kitapta buna değinmişlerdi fakat anlatılanlar beni tatmin etmedi.
Reklam
ayyy son zamanlarda okuduğum en sürükleyici kitaplardandı, çok heyecanlı ve sinir bozucuydu. Çocukların duyguları çok kuvvetli; babasının etkisinde kalmamış olsaydı belki her şey daha farklı olabilirdi. Ama çevresindeki insanlarda da sorun vardı. Anshel’in annesi Pierrot’u göndermeden önce onunla konuşup anlatabilirdi; ama büyük ihtimalle Pierrot o zamanlarda da yaşından dolayı anlamayabilirdi. Belki Pierrot engel olmasaydı, Hitler ölmüş olabilirdi. Beatrix’in ölmesine çok üzüldüm; oysa hep Pierrot’un iyiliğini düşünmüştü.
nasıl başlasam cumlelerime inanın bilmiyorum, o kadar etkilendim ki. çok üzdü bu kitap beni, burçağın gücüne hayran kaldım. hayatı ne kadar seven bir kızmış, dolu dolu gecirmis en güzel yaşlarını, sıcacık bir yuvası, ailesi, dostları, aşkları varmış. ama burçağın da dediği gibi, hayat iyi kalpliler için acımasız. kim bilir tedavi sürecinde ne kadar acı çekti ama ümidini asla yitirmemis. hep pozitif olmus.
kitabın başlarında aslinda çok garipsedim ve burçağın hayatına uyum sağlayamadim, sürekli diskolardan gazinolara, her gün başka bir erkekten bahsetmesi, tam "heh işte bu çocuk aradığın kişi" derken ondan sıkılması. hele ki tim! aşırı iyi biriydi benim gözümde, hastanede yanında olması falan etkilemişti beni. ama sonra gidip hakan gibi bı uyusturucu kaçkınına asik olmasına delirdim. her şeyden çok bunları yaşarken 13-14 yaslarinda bir kız olmasi garibime gitti. o yaşlarda bir kız nasil gazinolara girebiliyor anlamadım. her neyse
burçak aslında çok ciddi bir hastalık gecirdi ve bir sureden sonra sürekli depresif olmasını, sürekli hastalığı hakkında yazmasını bekledim günlüğüne fakat cok nadir oldu bu. burçak aşk acısı çekmekten hastalığını düşünmeye fırsat bulamıyor gibiydi daha çok. hastalığını hafife aldığı için mi buna yenildi diye düşündüm. hayat çok garip geldi.
ve emindim hani iyileseceginden, o kadar umut doluydu ki, ölmesi çok garibime gitti. şuan yaşasaydı bir anneydi belki de.
kitabı yarilarken de burcakla ilgili bütün videoları izledim, hayat enerjisi çok yüksek, deli dolu bir kızmış.
bu kitaba bir puan vermek, birinin hayatını yorumlamak doğru gelmedi bana, sonuç olarak bu bir kurgu değil bir yaşam, o yüzden puansız bırakacağım. keşke yasasaymissin da o kitabı kendin bastırsaymissin burcagim
kitabı raflarda ilk gördüğümde arka yazısı, kitap ismi olsun baya kendini merak ettirmişti, başlarda neler olacağını merak ederek devam etmiştim fakat kitap kendine çok cekemedi beni, akmadi. yazarın yazım dilini benimseyemedim, bu yüzden belki de. konu güzel ama daha güzel yazilabilirdi diye düşünüyorum
