Nazmiye öğretmen ♡♡♡♡♡
"Arnavut dili ve edebiyatını evlatlarımıza öğretecek içimizden birilerine ihtiyacımız var. Bu da Aferdita'dan başkası değil."
Reklam
Beni bugünlerde ayakta tutan bir şey varsa o da seni düşünmek. Acı ve üzüntü hissettiğim zaman hemen hayallere dalıyorum seninle ilgili. Başımı göğsüne yaslıyorum, kalbinin atışlarını dinliyormuş gibi yapıyorum. Kalbin o anda bana, 'Sen benimsin, ben de daima seninim Aferdita'm,' diye fısıldıyor.
Ah sevgilim! Kim bilir şimdi nerdesin, ne yapıyorsun?Uyuyor musun?Sen de rüyalarında beni görüyor musun? Şayet görüyorsan o zaman ayrılmadık. Sadece birbirimize hasretiz. Ama şunu bil ki, bu hasret çok ağır geliyor artık.
Dün gece yine bu saatlere kadar oturdum, sizi düşündüm, bir şeyler daha karaladım. Şimdi sana biraz mırıldansam, dinler misin?
Bir kez, tıpkı masallardaki o büyülü öpücük gibi... Aferdita da o öpücüğün anısını, ayaklarını yerden kesen o umudu, bütün hayatı boyunca içinde taşıyacaktı. O bir tek öpücüğün sunduğu gibi bir aşkı bir daha asla bulamayacaktı...
"Sen hiç merak etme. Ölmek için değil, düşmanı ezmek için çıkıyoruz dağlara. Bir gün yanına sağ salim döndüğümde sana özgürlüğü getireceğim..."
Aferdita sözünü kesti.
"Unutma aşkım," dedi yeşil gözlerinden yanaklarına yaşlar süzülürken. "Her tercih bir vazgeçiştir. Ama vazgeçilen hep alacaklı kalır! Çocuk değilim artık, büyüdüm. Neyin ne olduğunu biliyorum. Dağa çıkanlar için yalnızca bir kader var: Kurşun!.."
"Senin gelişin tıpkı bir bayram sabahı gibi. Şimdi elimi tut. İki âşık birbirinin elini tutunca günahları parmaklarının arasında silinip gidermiş."
Aferdita utana sıkıla elinden tutarken, "Şu anda," dedi boğuk bir sesle, "kalbim ağlıyor."
Fikret buruk bir şekilde gülümsedi.
"Şu anda," dedi, "benim de kalbim şu sözü fısıldıyor: Sen benimsin, ben de daima seninim Aferdita'm."
Reklam
Reklam