Biriciğiz, özeliz, pek kıymetliyiz ama nasıl, neden yaşamla uyum içinde değiliz? Bize hayatı böyle öğretmedikleri için, birkaç harika kelime ile bize bunu çocuk yaşımızda anlatmadıkları için, muhteşem isimlerimizin anlamından önce bir karınca yiyenin veya bir maydanozun yaşam üzerindeki öneminden bahsetmedikleri için çok kırılıyorum.
Hep bir öte var köprü için. Hep bir karşı kıyı. Hep bir varılmaz yan. Bir arada kalmışlık hep. Ne orası ne burası. Boşlukta asılı kalmanın çapaklı dili. Bir kimsesizlik söylencesi. Ait olamama- ne yana dönse bir kök bulamama. Yol yorgunu, düş kırgını- taştan da olsa bir yanıyla hep sallantılı.
Gözlerimiz açılsın ve hayatımızdaki hiçbir günün birbirinin aynı olmadığını fark edebilelim. Her gün farklı bir mucize getirir, böylece nefes almaya, düş kurmaya ve güneşin altında yürümeye devam edebiliriz..
"Yalnızlık birlikteliğin yokluğu değil, ruhumuzun bizimle bizimle sohbet edecek kadar özgür olduğu ve yaşamımız konusunda karar vermemize yardım ettiği bir andır."