Puan vermedi
90. sayfadayım. Çevirisi aşırı yorucu. Uzunluk ve ağırlık ölçülerini Çince hâliyle bırakmak gerekli miydi gerçekten? Para birimi değil ki bu. Metre, kilogram yazılsa çok daha akıcı olacakmış.
Profesör, Bilgin gibi isimlerin büyük harfle yazılmasını anlarım ama "Profesörlerden biri" derken de büyük harfle yazılmış.
Çeviri daha iyi olabilirmiş. Erdem Kurtuldu'nun çevirilerini okurken yazarın mizahi dilini daha net hissediyordum. Bu çok ruhsuz bir çeviri olmuş.
Bunun dışında "-ken" ekinin sürekli peş peşe kullanımı da okumayı zorlaştırıyor. Örnek vermem gerekirse: "İsrailoğullarının Mısır'dan çıkarken Musa'nın liderliğinde yolunu takip ederken ne kadar ıstırap çektiklerini bilir misin!" Bu nasıl bir Türkçe??
Ya da şu: "Kanımla daha az beslediklerimse, sararmamalarına ve güçsüz durmamalarına rağmen, güçsüz ve zayıf saplar hâlinde duruyordu."
Umarım çevirmen Afife Hanım bu eleştirileri bir sonraki çevirilerde dikkate alır. Çinceden çeviri yapmanın ne kadar zahmetli olduğunu biliyorum. Emeğinize sağlık.
Normalde yeni çıkan her Osman Balcıgil kitabını keyifle okurum ama bu kitap beni içine çekmedi. Nahit Hanım gibi, Afife Gibi, Suat Derviş gibi hissettirmedi. Sadece Cumhuriyetin ilk yıllardında arka planda yapılan çalışmaların etkisini anlatmakla kaldı. Roman hissini yaşayamadım. Ana karakterlerin aşk hayatının içine daldığı kitapları her zaman daha çok sevdim. Ayrıca çok fazla yazım hatası var. Mesela son sayfalarda Zeki Beyin cenazesine giden Saffet ve Şükrü Beyleri anlatırken Saffet ve Zeki bey diyor. Zeki beyin ölüm haberini vermeye Zeki beyin gittiği yazılmış. Editör kitabı basmadan incelemenin sonlarını kaçırmış. Üzgünüm tavsiye edeceğim kitaplar arasına giremedi.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Yazarın okuduğum ilk kitabı. Kalemini pek anlayamadım şimdilik. Konu bakımından yavandı, bir olay örgüsü yoktu. Kızıl Çengi ve Nefesi Tutku Olan Kadın Afife Jale kitaplarını sipariş verdim. Onları da okuyunca kalemini daha iyi anlayacağımı düşünüyorum.
Merhaba arkadaşlar
Bugün sizlere beni derinden etkileyen Sevgili @1kitap.1kahveee yazmış olduğu #yokustakiev adlı eserden bahsedeceğim.
Kadınların hayatları her dönemde, her coğrafyada hep bir mücadele alanı olmuştur. Kimi iki oda bir göz evi gerçek bir yuva yapmak için ömrünü harcar, kimi sadece samimi bir sevgi bulabilmek için çabalar... Ama günün sonunda paylarına hep benzer kırgınlıklar düşer: Aldatılanlar, yok sayılanlar, görmezden gelinenler...
Sibel Dülger’in "Yokuştaki Ev" kitabını okurken tam olarak bu hislerle doldum. Kitaptaki her öykü, sanki yan komşumuzun evinden, sanki kendi içimizden fırlamış gibi sahici.
Afife Hanım’ın Hasreti: İçindeki o devasa anne olma arzusunu, kendi doğurmadığı çocuklara yuva açarak dindirmeye çalışan Afife Hanım’ın o buruk ama güçlü sevgisi yüreğime dokundu.
Genç Kızın Çaresizliği: Ait olmadığı, ruhunu daraltan bir hayattan kopup gitmeye gücü yetmeyen, o cesareti kendinde bulamayan genç kızın hikayesi ise adeta bugünün yüzlerce genç kadınının sessiz çığlığı gibiydi.
Evet, kadınların hayatla olan sınavı hiç bitmiyor ve her evde ayrı bir hüzün perdesi aralanıyor. Kitap boyunca yalnızlık ve hayal kırıklıkları yakanızı bırakmıyor ama yazar satır aralarına öyle güzel bir şey gizlemiş: Umut.
En zor kararları verirken bile kadınların içindeki o küllerinden doğma gücünü hissediyorsunuz.
Yazarın abartıdan uzak, süssüz ama tokat gibi çarpan güçlü dili, bu zor hikayeleri çok daha derinden hissetmemizi sağlıyor. Kısa sürede biten ama zihnimde her kadının hikayesiyle ayrı bir iz bırakan bir eser oldu. Hayatın tam içinden, bizden hikayeler okumak isteyen herkes mutlaka şans vermeli.
@1kitap.1kahveee 
Merve @herayokuyanlarkulubu @potkalkitap #yokuştakiev #okudumbi̇tti̇ #nostaljikokuluinsann
Merve @herayokuyanlarkulubu @potkalkitap #yokuştakiev #okudumbi̇tti̇ #nostaljikokuluinsann
Sahneye çıkan ilk Müslüman Türk kadın.
Osman Balcıgil’in kalemine hayran olmamak elde değil. Biyografi kitapları okumayı sevenler için hem akıcı hem de yalın bir dili var. Yazar, anlattığı kişinin hayatıyla yetinmiyor; o dönemin tarihi olaylarına, toplumsal yaşamına, örf ve âdetlerine ve önemli şahsiyetlerine de geniş yer veriyor. Velhasıl sadece bir insanın biyografisini değil, o dönemi de okuyoruz.
Afife Jale, tiyatroya âşık bir kızdı. Küçük yaşlardan itibaren dedesiyle tiyatroya gitmeye başlamasıyla içinde sönmeyen bir tutku yeşerdi. Ancak o yıllarda Müslüman bir kadının sahneye çıkması neredeyse imkânsızdı. Yasaklar, dışlamalar ve engellerle dolu bir mücadeleyle karşılaştı. Bu sürekli talihsizlikler sonunda beynine hançer saplanmış gibi şiddetli baş ağrıları başladı. Hiçbir ilaç çare olmayınca doktoru ona morfin verdi. Ne yazık ki morfin kısa sürede onu bağımlı yaptı. Üstelik bu ilacı uygulayan doktor, Afife’nin çaresizliğinden faydalanmaya kalkıştı.
En üzücü olanı ise babası Hidayet Bey’in tavrıydı. Kızının oyuncu olmasını kesinlikle istemiyordu. Ona sert bir şart koştu: “Ya tiyatroyu bırak ya da evi terk et.” Sonunda hem kızını hem de eşini evden kovdu. O dönemde ki baskı çok güçlü olsa da bir babanın kızına bu kadar kolay terk etmesi yürek burkuyordu.
Hayatının en güzel yanı ise aynı kaderi paylaşan bir eş bulmasıydı. Selahattin Bey de “çalgıcı” diye ailesi tarafından dışlanmıştı. Kader onları bir araya getirdi ve Afife’ye hem destek hem de yoldaş oldu.
Afife Jale, sadece bir tiyatro oyuncusu değildi; Darülbedayi’de verdiği mücadeleyle, isim değiştirerek sahneye çıkmasıyla ve tüm zorluklara rağmen pes etmeyişiyle Türk tiyatro tarihine adını yazdırmıştı Afife Jale .
Kitabın son satılarını okumak o kadar güçleşti ki nefesim kesildi sandım. Neden unutuldun
Nefesi Tutku Olan Kadın: Afife Jale
Nasıl başlayacağım bilemiyorum. Gerçekten bu kitabın benim bu kadar etkileyeceğini tahmin etmemiştim. Afife sadece hayallerin peşinden koşan bir kadındı ama onu engelleyen şeyde kadın olmasıydı. Dedesiyle küçüklükten beri tiyatro aşığı olan Afife bu yolda çok acılar çekti. Tek isteği sanatını icra etmek olan bir kadın bu kadar zor mücadele etmesi gerçekten çok kötü. Önce babası sonra tüm kadın düşmanları, bir kadının başarılı ve güçlü olmasına dayanamadılar. Bir yandan kadın düşmanları diğer yandan kavuşamadığı aşkı. Afife’nin sanatını icra edemediğine mi Ziya ile yaşayamadığı mutluluğa mı yoksa eşi Selahattin’den ayrılmak zorunda kalmasına mı üzüleyim bilemedim. Kitabı bitirdiğimde kalbimin acıdığını hissettim. Şimdi dillerden düşmeyen Afife Jale'nin yaşadığı kısacık ve acı dolu hayatı kalbimi buruk bıraktı.