Ömer Yüzer
@aforizzma
Anadolu
Beşikler vermişim Nuha
Salıncaklar hamaklar
Havva anan dünkü çocuk sayılır
Anadoluyum ben
Tanıyor musun
Hayatta herşey başlıyor ve bitiyor, kendi hikayesi içinde tamamlanıyordu. Yarım kalan duygularıydı insanların; konacak dal bulamayan kuşlar gibi her gün batımından havada dolanıp duruyordu duygular öylece.
yıllarca sevdiğim, sevildiğim bütün insanları uzaklaştırdım. bunun temelinde yatan problem ne bilmiyorum ama ısrarla buna devam edip, gidenlerin yasını tutuyorum. mutluluğu hak etmediğimi düşünüyor olabilirim.
kim dayanabilir zamanın kırbacına?
zorbanın kahrına, gururunun çiğnenmesine,
sevgisinin kepaze edilmesine
kanunların bu kadar yavaş
yüzsüzlüğün bu kadar çabuk yürümesine
kötülere kul olmasına iyi insanın
bir bıçak saplayıp göğsüne kurtulmak varken?
kim ister bütün bunlara katlanmak
ağır bir hayatın altında inleyip terlemek
ölümden sonraki bir şeyden korkmasa,
o kimsenin gidip de dönmediği bilinmez dünya
ürkütmese yüreğini?