Otuz sekiz yaşındaydım. Kendimi hayatım ne ise onun tam orta bir yerinde hissediyor, bundan da büyük bir acı duyuyordum. Daha genç olsam acaba değişebilir ya da babamın hep düşlediği gibi ve bana gözleri parlayarak anlattığı gibi genç ölebilirdim, şöyle daha yaşlı olsam kalan zamanımı büzüşerek geçirebilirdim. Şimdi ölsem genç ölmüş denmeyecek halde, yaşasam önündeki zamanın irkilttiği, dehşetle korkuttuğu bir haldeydim. Aslında belki de tam ölecek kıvamdaydım. Ne acıyanım olurdu ve gerçekten acınacak halim ne taşıyamadığı bir yaşlılıkla korkuluk demirine asılmış gibi tutunmuş, aldığı nefesi ne yapacağını bilmeyen, çaresizce geri veren ve bunu her seferinde hisseden biri. Tam ölecek halde idim. Bunu düşünebilmek beni çok rahatlattı. Bir kapı, bir çıkış, işte vardı, büsbütün karanlık mıydı, daha çaresiz bir yere mi götürüyordu, buradan çıkmak için her şeye değer miydi? Düşündüm, gözüm hep kapıdaydı. İçimdeki süresiz boşluk duygusu kapıya kadar gidiyor, beni de sürüklüyor ama o arada, eşikte duruyordum. Kapı varsa çıkış da vardır diyerek ona yine minnetle bakıyordum.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Ben kimdim, ölmek kimdi? Ben kimdim, o kapıdan geçmek kimdi? Peynirin azaldığına üzülen ben kimdim, ömrün çokluğuna üzülecek adam kim? Ahrete koşacak adam mıydım ki dünyadan kaçayım, elimi kaldıracak halim yoktu ki bir ip bulup da boynuma asayım, dünyadan bir şey anlamıyordum ki ölmeden anlayayım, o genişlikte bir cüssem yoktu ki o dev kapıdan gireyim. Ben kim ölebilmek kim. Kendiğinden olursa olacak, olmazsa ona da sesim çıkmayacaktı, o kadar. Ezberimde bir Fatiha, bir Maun suresi vardı. Ben şimdi bunları gofret yerken ne yapayım?
Ben babamla aramızda açılan boşluğa düşmemek için durduğum kenarın çevresinde yürümeyi tercih ettim.
İnsan zaten dertli değildir, derdin kendisidir. İnsan öyle büyük bir derttir ki bu büyüklükte bir şeyin kendine sığacağını aklına getirmez de bunu dünyanın, hayatın derdi sayar. Hayat, o durgun, kibirli suyunda kendisine bakan bu çirkin heyulaya bakıp bakıp "Bu herhalde benim," der. Bu dert de ona yeter.
Genelde verimsiz ve kifayetsiz bir çırpınmadır benimki. Ama bilirim ki aslolan çırpınmadır. Bu çırpınma vicdan azabı gibi, boşuna tükenişle helake sebep oldukça ben kendimi mahvolmuş, ama hiç değilse bir şey olmuş duyarım.