Suçlu değil, ben de değilim. Aptal değil, ben de değilim. Akıllı değil, ben de deilim. Adam değil, ben de değilim. Uyanık, benim kadar. Uykulu, benim kadar. Dünyayı ahret sanıyor, benim gibi. Ahreti dünya sanıyor, benim gibi. Bunların ikisinden de, işlerin aslından da haberi yok, benim gibi.
Reklam
Ceketim, sırtımdan inip de ne rollere soyunan ceketim şimdi şu rüzgarda beni biraz üşüttü.
Kendi üzerinde duran bu ağırlıkla kendi üzerine yıkılandan başkası olamaz. Kendine yıkılan da böylelikle başkasına yıkılamaz. Biraz marazi, biraz zararsız, şairin dediği gibi "Ayakkabı çivisi gibi kendine batan," olur ki, dünya kendine değil başkasına batanı, kendine değil başkasına yıkılanı, kendini değil başkasını suçlayanı sevdiği, istediği ve kabul ettiğinden onu hemen defoluların arasına ayırıverir. Ama sorsanız kitaplarında, gerek gökten inenlerinde, gerek yerden bitenlerin iyicelerinde böyle değilmiş gibi yapar söyler, bunu yaymak için peygamberler ve peygamber mizaçlılar çıkarır. Sonunda onları da ya çarmıha gerer, ya perişan eder.
Bana derler ki "Verenin malı artar." Ben de derim ki "Malım artsın diye vermek, vermek midir, almaya hazırlık mı?"
Bir şeyin aslını aramanın yüzde doksanı bulamamaktır.