Filozof Wittgenstein insan aklını bir şişenin içine girmiş ufacık sineğe benzetiyor. Sinek, içine girdiği şişenin camını fark edemiyor ve her çıkmak istediğinde başını cama vuruyor ama buna bir anlam veremiyor. Şişenin ağzına doğru bir tünel var fakat onu bir türlü bulamıyor. Ancak birinin yolu göstermesiyle içine girdiği dünya şişesinden çıkabiliyor, özgürlüğüne kavuşabiliyor.
Seni düşünmek güzel şey,
ümitli şey,
dünyanın en güzel sesinden
en güzel şarkıyı dinlemek gibi birşey...
Fakat artık ümit yetmiyor bana,
ben artık şarkı dinlemek değil,
şarkı söylemek istiyorum...