Uyku sen bana düşman mısın?Şiir
Uyku sen bana düşman mısın?
Ben kurak bozkır,
Sen yeşil bostan mısın?
Gece yoksun, gündüz yok,
Herkese tam da
Bana noksan mısın?
Saat oldu beş çeyrek,
Çağırdım seni ah çekerek.
Ver benim hakkımı,
Yoksa sen korsan mısın?
Hep bir iç çekiş....
Düne, bugüne birazda yarına...
Ah be hayat.....
Hiç benim olamadın...
~Kim bilir hangi diyardayım~
~Fikri bozuk kirli sulardayım~
Ah dedim
Şu yüreğim
İlmeğinden kurtulsa
~Yangın olup çağlansa~
~Oysa derilmiş durmuş~
~Yüzler yollar kaybolmuş bana~
Hangi yön liman
Hangisi yol
~Dert bile bana uğramıyor~
Şimdi toz duman
Gönlüm hazan
~Dört yanım buna dayanmıyor...~
olacak olan buydu,
duyumsanan sevginin altında ezilecektim.
ezildim.
bana karşı büyüyen nefretin,
her gece biraz daha bana, bize yabancı.
bir infialdi
büyüyordu kaburgalarımın gerisinde,
kimseciklerde duymuyordu kırılışını.
aynı cümlenin içinde
defalarca terk edildim.
sana ulaşan yollar mı?
kalmadı.
belki de hiç olmadı.
yarım kalmış bir vedanın gölgesinde ah çekiyorum.
biraz daha beklemek,
kendine geç kalmak.
adın dudaklarıma yakışmayan aracı,
kalbimde hiç geçmeyen bir sızı.
dokununca dağılan ince bir kabuk,
derinlerde büyüyen ve mahur yokluk.
bir infial daha,
kimsenin dönüp bakmadığı saatlerde ancak mensup.
ardımda kaldı sevişmelerimiz,
daha çok yaşatacaktık anıları.
ve katledilmiş birlikteliklerimiz kaldı,
bizden değil
senden ve benden geriye,
ancak katledilmiş birliktelikler kaldı.