Ahmet Emirhan Demir
@ahmetereis
Lise
Hatay
7 Kasım 2005
135 okur puanı
Mayıs 2022 tarihinde katıldı
Günümüzde modern toplumun İslam’a ve Müslüman kadına yönelik yönelttiği eleştirilerin temelinde, çoğu zaman derin bir cehalet değil, bilinçli bir kurgu yatmaktadır. İslam’ın kadına yönelik tutumunu "gericilik" veya "eve hapsolma" olarak yaftalayan bu zihniyet, aslında kendi yarattığı sahte cenneti koruma telaşındadır. Modern dünya, kadını özgürleştirdiğini iddia ederken aslında onu kadim bağlarından koparıp sistemin bir dişlisi haline getirmiştir. İslam’a yöneltilen eleştiriler, bu sistemin açıklarını kapatmak ve kadını kendi çıkarları doğrultusunda dönüştürmek için kullandıkları bir kalkandan ibarettir.
Ancak perdeyi biraz araladığımızda, kadına "değer" verdiğini iddia eden bu modern toplumun asıl niyetinin hiç de insani olmadığını görürüz. Modern dönemlerde kadının iş hayatına katılımının gerçek sebebi, sanıldığı gibi kadının entelektüel gelişimi veya sosyal statüsü değildir; asıl sebep ekonominin ucuz iş gücüne duyduğu iştahtır. İnsanlığın geliştiği propagandasıyla bu acı gerçeğin üstü ustaca örtülmektedir. Kapitalist sistem, daha fazla üretim ve daha düşük maliyet için kadını evinden çıkarıp fabrikalara, ofislere ve reklam panolarına birer malzeme olarak sürmüştür.
Ekonominin ucuz iş gücü ihtiyacıyla kadın, evinden ve kendi doğasından koparılarak iş hayatına sürüklenmiştir. Bu sosyolojik travma, feminizm gibi güya kadın haklarını savunan akımlar tarafından "özgürlük" etiketiyle gizlenmektedir. Bu olgunun yarattığı ‘eziklik’ altında kalan modernistler, İslam toplumlarında kadın haklarını ilerletmek adına kadının iş hayatına atılmasını körü körüne teşvik etmektedirler. Oysa burada savunulan kadının hakları değil, sermayenin kadının emeğine duyduğu bitmek bilmeyen açlığıdır.
Bu çarpık bakış açısının en somut örneği, kapitalist toplumların "annelik" müessesesine
Reklam
Ahmet Emirhan Demir
, bir kitap okuduPuan vermedi·272 syf.·
16 günde okudu
·Okunma: 26 Ocak 2026 00:00
·2026 1. kitabı
Doğu’nun Aşağılanması Üzerine Kurulu Medeniyet Anlatısı
Tarih boyunca Doğu hakkında kurulan anlatı, Doğu’nun kendi başına ilerleyemeyeceği fikri üzerine inşa edilmiştir. Eski metinlerde açıkça görülen bu düşünceye göre Doğu toplumları akıl, bilim ve özgürlük üretme kapasitesine sahip değildir. Medeniyet Batı’da doğar, Doğu ise bu medeniyetin dışında ve gerisinde kalır. Bu nedenle Doğu’nun ancak dışarıdan müdahale ile “ıslah” edilebileceği varsayılır. Zorla dönüştürme, işgal ve baskı bu düşünce içinde meşru hale gelir.
Kültür tarihi de bu çerçevede anlatılır. Antik Yunan aklın, bilimin ve felsefenin kaynağı olarak sunulur. Ardından Doğu’nun gelişiyle Orta Çağ karanlığı başlar. Batı yeniden sahneye çıktığında ise ilerleme geri döner. Müslüman toplumların Antik Yunan metinlerini tercüme etmesi, koruması ve aktarması bile özgün bir katkı olarak kabul edilmez; sadece Batı’nın mirasını geçici olarak taşıyan bir aracı rolü biçilir. Böylece Doğu, üretmeyen, sadece taklit eden ve sürekli geri kalan bir konuma sabitlenir.
Bu anlatı iki yönden işlev görür. Batı toplumları kendi halklarına, yapılan işgallerin ve müdahalelerin ahlaki bir görev olduğunu anlatmak için bu hikâyeyi kullanır. Doğu insanı, kendi iyiliğini bile düşünemeyen, dışarıdan yönlendirilmesi gereken bir varlık gibi sunulur. Aynı zamanda bu anlatı, hedef alınan toplumların direnme iradesini zayıflatır. Zamanla bazı insanlar, işgali bir kurtuluş olarak görmeye başlar; “Batı gelsin de bizi kurtarsın” fikri içselleştirilir.
“Ortadoğu” gibi kavramlar da bu zihniyetin parçasıdır. Coğrafi sınırları belirsiz olan bu kelime, fiilen İslam dünyasını işaret eder. Ancak doğrudan “Müslümanlar” denildiğinde ortaya çıkacak tepkiyi aşmak için daha muğlak bir terim tercih edilir. Bu kelimenin çağrışımları bilinçli biçimde olumsuzdur. Şiddet, irrasyonellik ve geri kalmışlık tek bir
