ahsen güven
@ahsenikoooo
Reklam
İnsanlığımı Yitirirken ve Güneş Batarken gibi romanlarıyla, son yıllarda en çok okunan Japon yazarlardan Osamu Dazai`ın Villon`un Karısı başlıklı bu öykü seçkisi, okuru onun hâkim portresinin yer yer dışına çıkan bir yazar profiliyle baş başa bırakıyor. Kadın suretlerinin zenginliğiyle karakterize olan bu seçkiye, ilk öyküden itibaren yazarın hayatına giren özel bir kadının gölgesi eşlik ediyor.
Trajedilerle bezeli hayatından ve gözünü savaşa açan Japon toplumunun ahvalinden damıttığı öykülerinde Dazai, gerek coğrafyasının klasikleşmiş sanat imgelerinden esinlenerek betimlediği manzaralar, gerekse Japon edebiyatının köklü geleneğinden beslendiği biçimsel oyunlar eşliğinde kara mizahı iyiden iyiye koyultuyor.
Hayatın her anında duyumsadığımız bir başınalığımızla bizi bir kez daha başbaşa bırakan bir yapıt...
*Arka Kapak
Çocuğun gözleri açılır açılmaz ilk işim yıkıntıları göstermek için onu evin oraya götürmek oldu.
"Yaa, evimiz yanmış..."
"Aaa, yanmış," dedi çocuk. Gülümsüyordu.
"Tavşancık da, ayakkabıcıklar da, Odagirilerin yeri de, Chinoların yeri de, hepsi yandı bitti kül oldu."
"Aa, hepsi yandı bitti kül oldu," dedi. Hala gülümsüyordu.
Sadece bu kadarıyla bile, yaşıyor olmaktan duyulan belli belirsiz bir sevinç...
Acı çekilecekse çekilecekti. Düşülecekse düşülecek. Benimle ilgili bir şey değildi. Dünya böyleydi.
Reklam