"İsmim ne?" diye sordum.
"Aiden Bishop," dedi. "Şimdi; ben senin isteğini yaptım; sen de benim isteğimi yap. Beni aramayı bırak."
"Rosie," dedi Aiden alçak ama sert bir ses tonuyla. "Hiçbir şeyi yapmak zorunda değildim.Ama konu sen olunca isteyerek yapıyorum."Bana yaklaşırken bakışları yumuşaktı.Gözlerimiz birbirinden ayrılmadı, kısa bir anlığına dudaklarıma baktı.
Boğazını temizleyerek devam etti. "Annen bize bağırmadan içeri geçelim. Biraz korkutucu biri biliyorsun ki."
*Biliyor musun, ben doğruca anlatacağım. Rosie ye zorluk yaşatan çocuk benim." Maria yalandan şaşırmış gibi yaparken Aiden devam etti. "Gerçek şu ki onu gördüğüm andan beri Rosieden çok hoşlanıyorum. Ve ben... Bir savunma mekanizması geliştirdim sanırım. Onunla konuşmak istiyordum ama nasıl olacağını bilmiyordum çünkü... Yani o Rosie’ydi. Hayat dolu, çok nazik ve öz güvenli. Doğruca gidip onunla konuşmaktan çok korkuyordum." Omuz silkti. "Onunla konuşma fırsatı da bir tek atölyedeyken elime geçiyordu.
"Onun gibi zayıf adamlar, güçlü kadınlardan korkar," diye devam etti Aiden. Her kelimesi bıçak gibi keskindi. "Elinden gelenin en azını yapsın diye kimseye yalvaramazsın. Senin gibi harika bir kadınla olunca fazla rahat davranıp seni hafife almış." Başını eğdi. "Rosie, özür dilerim. Bilseydim romantik kitaplarla ilgili öyle şeyler asla—"
Aiden anında başını iki yana salladı. "Hayır, Rosie.Beklentilerini azaltman falan gerekmiyor. En iyilerini hak ediyorsun. Seninle olan adamın seni mutlu etmek için çok çabalaması gerekiyor."
"Hiç âşık oldun mu." diye sordum.
Aiden'ın kolu havada kaldı.
“Neden soruyorsun?"
Omuz silktim. "Romantizmden nefret ediyorsun ya"
Ağzına bir patates attı. "Romantizmden nefret etmiyorum.Romantik kitaplardan nefret ediyorum."
Gözlerimi devirdim.”Bence romantik bir kitap okumadan böyle bir şe söyleyemezsin."
"Dedim ya, Gurur ve Önyargı’yı okudum," dedi kendini savunurcusuna.
"İkimiz de bunu kastetmiyoruz ve sen de gayet farkındasın."
"Önceden âşık olmuştum," dedi temkinle. "Sayılır yani. Bilmiyorum."
"Bilmiyor musun?"