Rollerin sabitleşmesi
Aileler genellikle çocuklarını oldukları gibi değil, kendi kafalarındaki "olması gereken" versiyonlarıyla severler. Sizin sınır koymanız veya "ben böyleyim" demeniz, onların sizin üzerindeki beklentilerini boşa çıkarır. Bu yüzden o "sessiz duvarlar" örülür; çünkü sizin üzerinizdeki kontrolü kaybetmek, aslında kendi otoritelerini kaybetmek gibidir.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ben 31 yaşındayım.. Benim çocukluğumda akranlarımıza güven vardı, evlerin kapıları açık yatardık.. Arkadaşım Mehmet bana tecavüz eder korkusu yaşamazdık.. Tecavüz nedir onu bilmezdik. Benim çocukluğumda ceplerde bıcak olmazdı.. Ben bir kız çocuğu olarak gece kapının önünde rahatça oynardım.. Nasıl bu hale geldik! Aynı yaş çocukları birbirini öldürüyor.. aynı yaş... biri masum biri cani !! Ey aileler!! Hiç mi farketmediniz çocuklarınızın dengesiz hareketlerini hiç mi görmediniz çocuklarınızın katil olmaya yatkın olduğunu hiç mi görmediniz.. Bu kadar mı sizin çocuklarına olan ilgiliniz... Nasıl yetiştirdiniz bu çocukları ki bir masum cana kıyabildiler..Asıl canilik sizden çocuklarınıza kaldı be siz bunu nasıl görmediniz.. Ah benim masum Mattia Ahmet'im... Hakkını helal et bize..
Suçlu Kim?
Bugün bir şeyi fark ettim. Bazı insanlar kadınları ve kızları oldukları gibi değil, sadece hata yapmadıkları sürece seviyor. Ama bu sevgi mi gerçekten? Bence değil. Sevmek, bir insanı kusursuz olduğu için değil; hatalarıyla, eksikleriyle ve yanlışlarıyla da kabul edebilmektir. Ebeveynlik de böyledir. Çocuklar sadece doğru yaptıklarında değil, hata yaptıklarında da sevgi görmelidir. Erkek biriyle konuştu diye hata olmuyor, kadın bir erkekle konuştu diye hata oluyor. Erkek gece dışarı çıkınca normal görülüyor, kadın çıkınca eleştiriliyor. Erkek için görmezden gelinen şeyler, kadın için bir ömür boyu yargılanma sebebi olabiliyor. Bir erkek birçok ilişki yaşadığında çoğu zaman sessiz kalınırken, aynı şeyi yapan bir kadın için aşağılayıcı kelimeler havada uçuşuyor. Bir davranış yanlışsa herkes için yanlıştır, doğruysa da herkes için doğrudur. İnsanların karakteri cinsiyetlerine göre ölçülmemelidir. Bir de "kocaya kaçma" meselesi var. Aileler kızlarının kaçacağından korkuyor. Peki hiç kendinize şu soruyu sordunuz mu? İyi bir aile oldunuz mu da çocuklarınız sizden uzaklaşmasın? Herkes bunun aşk yüzünden olduğunu sanıyor. Oysa bazen mesele aşk değildir. Bazen mesele anlaşılmamak, dinlenmemek, sürekli baskı görmek ve kendini değersiz hissetmektir. Bazı gençler gözlerini kapatıp başka bir hayata koşuyor. Çünkü bulundukları yerde nefes alamadıklarını düşünüyorlar. Sonunun ne olacağını bilmeseler bile gitmeyi kalmaktan daha iyi görüyorlar. Bir kız evden kaçınca ona sövmek, onu aşağılamak kolaydır. Zor olan, onu o noktaya getiren sebepleri sorgulamaktır. Boşuna "Ev ilk okuldur." dememişler. Çocuklar en çok gördüklerini öğrenir. Siz onlara ne öğretirseniz, büyük ölçüde onu yaşarlar. Kadınlar kusursuz olmak zorunda değil. Kadınlar susmak zorunda değil. Kadınlar birilerinin namus
