Mehmet Andız
@ajeaa
Sözler ruhumu delip geçiyor...
-Mesela sizi oğluma almakta tereddüt edebilirim.
+Bende güldüm.
+O cihetten(yönden) sigortalıyım, beyefendi; zaten uslu bir kız olsam da almazdınız.
-Nereden biliyorsunuz?
+Çünkü benim ağaca çıkmak, kiraz çekirdeği atmaktan çok daha büyük suçlarım vardır…
“Bir kere zengin değilim. İşittiğime göre zengin olmayan kıza pek iltifat eden olmazmış.
Sonra güzelliğim de yok…
Bana sorarsanız bu fukaralıktan daha büyük bir kusur…”
Ne zaman derin bir üzüntüye kapılsam gözlerim parlar, tavır ve hareketlerim neşelenir, içim içime sığmaz olur. Dünyayı hiçe sayıyormuşum gibi kahkalarla gülerim, türlü gevezelik ve delilikler yaparım. Maamafih(bununla birlikte) öyle sanıyorum ki, yakın kimsesi ve başkalarına açılmaya kabiliyeti olmayan insanlar için bu daha iyi bir şeydir.
Yalnız, bu ayrılığın vakti gelince güneşin batması, yağmurun yağması gibi hiçbir tedbirle önüne geçilemeyecek bir felaket olduğunu gayet iyi anlıyordum.
Oyunda canım yanarsa ağlamayacak, onu kimseye şikâyet etmeyecektim. Bu benim doğruluğumdan ziyade; onun birdaha “benimle oynamamasından korktuğum” için büyük bir adam gibi sır saklamaya alışmış olmamdandır.
Besbelli sıkı zamanlarda kendi kendimle, kendi fikirlerimle yalnız kalmak için gözlerimle dünya arasında, bu saçlardan bir perde koymaya çalışıyordum.