Qəlbim qan ağlarkən gülməyə,mahnı oxumağa başlayırdım.Belə ki,qəlbim nəhayət bu sevincin yalanına inanır,suya qoyulan çiçəklər kimi titrəyə-titrəyə canlanmağa başlayırdı.
Elə şeylər var ki,biz onları hədsiz dərəcədə gözəl sandığımızdan,elə güman edirik ki,bunlar heç vaxt bizə qismət olmayacaqdır,amma yenə də ümidimizi kəsmirik.İndi mənim ürəyimdə də belə ümidsiz bir ümid var.
Yaman yorulmuşdu.Dincəlmək istəyirdi.Amma onu da bilirdi ki,uzun-uzun illər yatıb dincəlsə belə,bu yorğunluq canından çıxmayacaq.Ona əbədi dinclik və sakitlik lazım idi.