Nâzenîn bu ömrümüz bir göz yumup açmış gibi
Geldi geçdi tuymaduk bir kuş konup uçmış gibi
Nice geçdi bilmedük bu rûzgâr önden sona
Eyle tut şimdi bize bir yil esüp geçmiş gibi
Niceler geldi bu mülke gitdi vü göçdi girü
Şöyle kim bir kârban bir dem konup göçmüş gibi
İşbu dünyâya gelenler bir dem eğlenmediler
Hânümânın dökdi gitdi yağıdan kaçmış gibi
Sinlere var kim bilesin bu halâyık neydüğin
Sanasın kim bir ekindür Azrâil biçmiş gibi
Bahtludur şol kişi kim dünyede adı kala
Ölmedi diri durur âb-ı hayât içmiş gibi
Bu ömür ser-mâyesin olmaz yire harc eyledün
Şöyle ki bir key delü nakdin suya saçmış gibi
İy Âşık sen ömrüni Hak ışkına sarf eylegil
Tâ iresin hazrete bir göz yumup açmış gibi
Yeter Akbaş
"Bu nazlı ömrümüz bir gözyumup açmış, bir kuşkonup uçmuş gibi gelip geçti, duymadık.
Bu zaman baştan sona nasıl geçti, anlamadık; şimdi bize bir yel esip geçmiş gibi farzet.
Bir kervan bir an konup göçmüş gibi, bu dünyaya birçok kişi gelip gitti ve tekrar göçtü.
Bu dünyaya gelenler bir an durup dinlenmediler, düşmandan kaçmış gibi evlerini terkedip gittiler.
Mezarlara gidersen bu yaratıklara ne olduğunu anlarsın, sanki Azrail’in biçtiği bir ekindir.
Dünyada adı kalan bahtlı kişidir, abıhayat içmiş gibi canlıdır, ölmemiştir.
Bir zırdeli parasını suya saçmış gibi, bu ömür sermayesini boş yere
harcadın.
Ey Âşık, sen ömrünü Allah aşkına sarfeyle ki, bir göz yumup açmış."