Yusuf Akbaş
@akbasyusufff
Şu anda okuduğu kitap
Gölün maviliği yavaş yavaş, büyüye büyüye yaklaşıyordu. Onun sularında erimek, yok olup gitmek istiyordu şimdi. Yaşamak arzusu doğup doğup ölüyordu içinde. Tıpkı şahlanan, sonra düşen, kendi köpükleri arasından tekrar yüzeye çıkan dalgalar gibi...
-SON-
Ama ne diyorlardı: İsteyen insan, veren Allah’tır.
Ben kaderden bir şey istemedim. Her şey kendi kendine oldu... günün doğması, akşamın olması gibi. Herkes bilir ki kaderden kaçınılmaz.
Seyahat etmek, hele çok iyi anlaştığınız bir insanla olursa, bir zevktir, neşe kaynağıdır. İnsan rahat rahat gevezelik eder.
“Bu su, bu dağlar, bu toprak, hayatın tâ kendisidir. Sen ve ben de şu iki kayık gibiyiz. Akıntının bizi nereye sürükleyeceğini henüz bilmiyoruz, ama yaşadıkça, geçmişimizden kopmayacağız, geçmişimiz bizi terk etmeyecektir. Hep beraber olalım.”