sema
@akfaer
.
.
Puan vermedi·128 syf.·
2025 64. kitabı
Reklam
Ovada bir adam
Onu yazmak istiyordu güz güneşi inerken ovaya.
Dolaşmış olta misinası çözer gibi
çözebilse sabırla yalnızlığına giden düğümleri!
Ağusunu atıyordu acının, yoksulluğun, özlemin,
bakıyor, bir torba kemikle et elindeki.
Gözleri ve dişleri götürmüyor varmak istediği yere.
Testi suyla dolu ya da şarapla,
Neyin nesi bunun içindeki!
cesaret işiydi, delikanlıcaydı,
bu korkunç sevgide
yanlışlarımızı yeniden keşfedişimiz
el deymemiş yalnızlıklara kalkışmamız
yalnızlıklarımızı değiş tokuş etmemiz
Baa Tıfıl
ben yürüyüp gittim
sen ellerini yüzümde unuttun
utandım acılarımdan
utandım yalnızlığımdan
on yedi yaşımızın belalı hikmetinde birden
o inkisarları eden güzel hayallerimizden
ve aşktan
ve yağmurdan
utandım ben
sen misketlerini yüzümde unuttun sen hayatımda unuttun kokunu
bir bidon benzin döküp hatıralarıma tutuşturdum sevinçlerimizi. tutuşturdum saçlarına
en beğendiğim bir hüznün tüm görkemini, rüzgârını,
al işte sonbahar da senin olsun artık daha ne istiyorsun benden
al işte en biçimli intihar da senin
ben yürüyüp gittim
sen adalarını yüzümde unuttun
sen geçmişimde unuttun gözlerini
utandım arzularımdan
utandım ihtiyarlığımdan
ve yağmurdan
usandım ben
ve sen: şehrin terkettiği sepya caz oğlan
her fırsatıru ani ölümümde unuttun!
beni yüklenip bir yere götürdüler
sen geleceğini
yüzümde unuttun
hiç görmeyen ama hep bakan kör gibidir
Reklam