Agaeli İsgandarov (@akhaali) Yorumları

Həyatın, insanların, cəmiyyətin bizə uşaqlıqdan israrla diktə elədiyi bir mistika var-yarımçıqlıq… Kimə baxırsan, hamı eyni düşüncələrlə, ən vacib bir şeyini itirmiş kimi, gözü yol çəkərək, daim nəyinsə axtarışındadı. Özünün yarım olduğunu, tamamlanmadığını düşünən insanın isə bir lənəti var; digər “yarımçıqları” özünə çəkmək. Əslində qınamıram, çünki bütün qədim əfsanələr, nağıllar, ədəbiyyatımızdakı şeirlər, mahnılar hamısı bu barədədir. Öz yarını tapmaq haqqında… Hətta bizi lapp çox istədiyinə inandığımız doğmalarımızın duaları, arzuları da belə başlayır: öz yarını tapasan:) Bəs doğrudan da hər kəs yarımçıqdır mı, ya da hər kəs tamamlanmalıdır mı? Məncə, bir insanın tamamlanmaq üçün ikinci birinə ehtiyacı olmamalıdır. Çünki iki yarımçıq heç vaxt bir tam olmur. Bu riyaziyyatda da belədir; 0.5x0.5=0.25 Yaxşı, yaxşı ciddi olacam:) Yarımçıq olduğunu düşündüyü üçün özünü kiməsə “yapışdırmağa” çalışan insan nəinki tamamlanmaq, daha da azalır. Bu bilirsən nəyə bənzəyir? Elə bil, bir puzzle qurursan, amma bir parça çatışmır tamamlanması üçün. Sonra bir parça tapırsan, fikirləşirsən ki, bu sənin puzzle-ındakı boşluğa uyğundur.(həmçinin, o da öz yarımçıq puzzle-ı üçün səni tamamlayıcı parça olaraq görür) Sonra baxırsan ki, yox nəsə düz gəlmir, tam oturmur, belə olanda da iki tərəfdən biri (bəzən ikisi də) nələrdənsə keçir, fədakarlıqlar edir. Həmin o “yarımçıq” hissəyə uyğun gəlməyən tərəflərini yonur, özünü o boşluğa uyğunlaşdırır. Ya da bu biri tərəf özündəki o “yarımçıq” hissəni daha genişlədir ki, “tamamlayıcı” parçaya uyğun olsun. Kəsilib-biçilərək, yonularaq özlərini tamamlandıqlarına inandırırlar. Hə,- deyirlər- bu dəfə oldu:) Amma sonra böyük rəsmə baxanda nə görürlər? - o “tamamlayıcı” hissəni bir təhər öz yarımçıqlığına uyğun formaya salsa da, rənglər heç o rənglər

İnsan ve Duygular

Agaeli İsgandarov isimli okura yanıt verildi

Agaeli İsgandarov

Türkanə Zeynalova hə)

Reklam

Türkanə Zeynalova

@Qaralama·

Sükutun pərdə arxası-“yar”ımçıqlıq haqqında

Həyatın, insanların, cəmiyyətin bizə uşaqlıqdan israrla diktə elədiyi bir mistika var-yarımçıqlıq… Kimə baxırsan, hamı eyni düşüncələrlə, ən vacib bir şeyini itirmiş kimi, gözü yol çəkərək, daim nəyinsə axtarışındadı. Özünün yarım olduğunu, tamamlanmadığını düşünən insanın isə bir lənəti var; digər “yarımçıqları” özünə çəkmək. Əslində qınamıram, çünki bütün qədim əfsanələr, nağıllar, ədəbiyyatımızdakı şeirlər, mahnılar hamısı bu barədədir. Öz yarını tapmaq haqqında… Hətta bizi lapp çox istədiyinə inandığımız doğmalarımızın duaları, arzuları da belə başlayır: öz yarını tapasan:) Bəs doğrudan da hər kəs yarımçıqdır mı, ya da hər kəs tamamlanmalıdır mı? Məncə, bir insanın tamamlanmaq üçün ikinci birinə ehtiyacı olmamalıdır. Çünki iki yarımçıq heç vaxt bir tam olmur. Bu riyaziyyatda da belədir; 0.5x0.5=0.25 Yaxşı, yaxşı ciddi olacam:) Yarımçıq olduğunu düşündüyü üçün özünü kiməsə “yapışdırmağa” çalışan insan nəinki tamamlanmaq, daha da azalır. Bu bilirsən nəyə bənzəyir? Elə bil, bir puzzle qurursan, amma bir parça çatışmır tamamlanması üçün. Sonra bir parça tapırsan, fikirləşirsən ki, bu sənin puzzle-ındakı boşluğa uyğundur.(həmçinin, o da öz yarımçıq puzzle-ı üçün səni tamamlayıcı parça olaraq görür) Sonra baxırsan ki, yox nəsə düz gəlmir, tam oturmur, belə olanda da iki tərəfdən biri (bəzən ikisi də) nələrdənsə keçir, fədakarlıqlar edir. Həmin o “yarımçıq” hissəyə uyğun gəlməyən tərəflərini yonur, özünü o boşluğa uyğunlaşdırır. Ya da bu biri tərəf özündəki o “yarımçıq” hissəni daha genişlədir ki, “tamamlayıcı” parçaya uyğun olsun. Kəsilib-biçilərək, yonularaq özlərini tamamlandıqlarına inandırırlar. Hə,- deyirlər- bu dəfə oldu:) Amma sonra böyük rəsmə baxanda nə görürlər? - o “tamamlayıcı” hissəni bir təhər öz yarımçıqlığına uyğun formaya salsa da, rənglər heç o rənglər

İnsan ve Duygular

Agaeli İsgandarov

Yetkin insan özü özünü tamamlamalıdır raziyam. Amma iki yarımçıq bəzən bir tam ola bilir)

Agaeli İsgandarov

@akhaali·

En sevdiğin parfümü en az sıkarsın, sırf bitmesin diye. İnsanlar nesnelere önem verir ve hep en güzelini sona saklar.Bir süre önce bu huyumdan vazgeçtim. En hoşuma giden elmayı en başta yiyorum. Çimenlerin üzerine oturuyorum, pantolonumuz çimen lekesi olmayacaksa neden geldik ki bu dünyaya? Elindeki bisküviyi yere attığında "Yapma Doruk İnan, ayıp" diyordum, artık demiyorum. On dört aylık bir çocuk istediğini şimdi yapmayacaksa ne zaman yapabilir ki? "Aferin küçük kartal, tadını çıkar" diyorum, anlıyor ve gülüyor. Gülüşünü görseniz dünyadaki her şeyden vazgeçebilirsiniz. Bir bebeğin gülüşünden daha masum ne olabilir ki?

Duygu/Düşünce