Üçüncü kitap da tam hız çok güzel devam etti. Konu bütünlüğünde hiçbir bozulma olmadı. Acılar, sevinçler, beklentiler ve sonuçlar çok güzel işlenmiş. Ah yavuz ah, sen ne çıktın öyle.
Aytenim, çileli Ayten’im neler yaşadı, ne acılardan geçti, hayat onun için de Akın için de onlara çok şey borçlu. Nergis, yazık ettin be kendine, bunu gördün ama çok geç oldu.
Bu kitapta da biraz mantık hatası olmuş
SPOİLER İÇERİR
siyasi mahkumla hırsızlıktan yatan aynı koğuşta olmaz.
Akın, Ayten’e ulaşmak için sadece yalıyı arıyor ama hattın kesik olduğunu anladığı halde yavuzu hiç aramıyor Ayten’e ulaşmak için. O günlerde bi yavuzu aramasını bekledim ama neyse bir zaman sonra abisine ulaştı
Serinin 2. Kitabı
Ali Ecevit Tarhan ondan 16 yılını çalan , ailesinin yıkılmasına sebep olan ve geleceğini bile etkileyen Akın ailesinden intikam almak ister. Ama ilk önceliği kardeşini bulmaktır. Kendisi 13 yıl hüküm yediği zaman babası yokluktan ölür ve geride iki yaşında kız kardeşi kalır ama hiç kimse o kıza ne olduğunu bilmez. Ne öldüğünü söyleyip bir mezar gösteren ne de yaşadığına dair bir ev gösteren hiç kimse yoktur. Bu işin peşine düşer ama bulduğu ipuçları ve bilgiler onu yine Akın ailesine getirir. Kendisine verdikleri zararın yetmemesi, kardeşine de sebep olmaları onu iyice nefret ve kin güdmeye götürür. Ama bu yolculuğunda istemediği ve kendini ne kadar geride tutsa da daha küçücük bir çocukken oyun arkadaşına karşı olan duyguları Firuze onunla kardeşini ararken gün yüzüne çıkar ve her geçen gün artar. Ecevit kardeşi ve aşkı arasında sıkışıp kalır çünkü ailesini dağıtan bir ailenin kızına aşık olması ailesine ihanet ettiğini düşündürür.
Firuze'nin yaşadıkları, onsuzken kesmeye çalıştığı sayılı nefesleri, ailesinden gördüğü muamele ve Akın ailesine karşı olan nefretinin kendi nefretine eş olduğunu gördükçe duyguları önüne geçemediği ve artık bastıramadığı bir hal alır.
"Haddini bilsin"...
Bu kadar nefretle başladığı yolculuğunda kaderin onun için yazdığı satırları ne kadar zorlayacak bakalım...
Ben olsam şunu yapardım dediğim bir sürü şey var ama bu kitabı okurken gereğinden fazla empati kurduğumu, evrene o kadar bağlandığımı fark ettim ki. Kitap Firuze'nin ağzından yazılıyor ama Firuze kendi duygularını ve kendini anlatmak yerine Ecevit'i o kadar iyi anlatıyor ki onun gözünden Ecevit'i okumak hiç bu kadar derin düşüncelere daldıran bir çift görmediğimi fark ettirdi...
Babası yüzünden vatan haini damgası vurulan Ecevit'in gülüşünü ,vatan toprağına düşen ve halkı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Hümeyra mahalle kurgularını o kadar iyi yazıyor ki ne zaman onun bir kitabını okusam sanki ben de o mahalledeymişim, olan olayları bizzat izliyormuşum gibi hissettiriyor. Bence bu bir yazar için çok iyi bir şey çünkü günümüzde artık iyi betimlemeler yazsalar bile çoğu, okurun zihninde canlandırma kısmını başaramıyor.
Konusuna gelecek olursak; kızımız Leyla okul öncesi öğretmeniyken ablası bir kaza sonucu ölünce annesinin yalnız kalmasına gönlü el vermez ve çalışmayı bırakıp onunla daha fazla vakit geçirmek ister. Artık yaşı da evlenme çağına geldiğinde annesi, onu mahallede adı başka bir kadınla anılan bir adamla tanışmasını ister. Kızımız Leyla başta karşı çıksa da çeşitli olaylar sonucu sürekli Akın’la karşı karşıya gelip onu düşünmeye başlayınca görüşmeyi kabul eder.
Akın mahallede sevilen, işi gücü yerinde olan, tam tabirle delikanlı bir adamdır. Zamanında lisede konuştuğu kızla adı mahallede birlikte anılınca onunla evlenmek, kimseye laf vermemek ister. Ancak bir gece o kızın kendisini aldattığını öğrenince ayrılır ve tam o andan hemen sonra Leyla’yı görüp ilk görüşte ondan etkilenir ama ona yaklaşmaz.
Ta ki mahallede çöpçatanlık yapan bir kadının kendisi için Leyla’yı önermesine kadar. İşte o anda kimseyle görüşmek istemeyen Akın, Leyla’yı kabul eder.
"Görmek" yazarın Körlük'ten sonra okuduğum 2. Kitabı. José Saramago'nun tarzı hakkında edindiğim fikre göre eserlerini aynı biçimde kaleme alıyor. Dikkat çeken üslup özelliklerinden bazıları: uzun cümleler, birkaç sayfayı bulan paragraflar, nokta ve virgülden başka noktalama işareti kullanmaması, karakterlerinin isimsiz olması... Bu tespitleri göz önünde bulundurduğumuzda kitabı anlamak -Görmek için söyleyebilirim ki- biraz zorlaşıyor. Özellikle diyalogların da paragrafta yer alması olası bir dikkat dağınıklığında kopukluğa neden olabiliyor. Tabii bu kopukluğa sebep olan şeylerden biri olay örgüsünün akıcı olmamasından kaynaklanıyor.
İçeriği özetleyecek olursam roman çok yağmurlu bir seçim gününde başlıyor. Yağmurdan dolayı seçmenlerin zamanında sandığa gelemeseler de yağmur dinmeye başlayınca oy kullanmaya akın etmeleri ve çıkan oyların büyük oranında "beyaz oy" denilen boş oyların kullanılması, seçimin birkaç hafta sonra tekrarlanması ve yine beyaz oyların üstünlüğü sonucunda devletin bu konu hakkında halkın biri ya da birileri tarafından örgütlendiğini düşünmesi anlatılıyor. Kitap, yarısına kadar seçim üzerine giderken yarısından sonra "Körlük"e yöneliyor. Görmek, Körlük'ün konusu olan tüm insanların beyaz körlüğe tutulurken sadece görebilen doktorun karısına değiniyor. Kadın, İç İşleri Bakanına göre 4 yıl önceki beyaz körlükte görebilen tek insan olduğu için seçimlerde de seçmene provokatörlük yapmakla suçlanıyor. Bunun üzerine Kadın ve grubundaki insanlar bir komiser ve iki yardımcısı tarafından takibe alınıyor. Komiser bir müddet sonra yapılan işin doğru olmadığını anlıyor ve görevden uzaklaştırılıyor.
Merhaba kitap dostlarım,
Bugün sizlere okurken yüzümde sürekli bir tebessüm bırakan, sıcacık atmosferiyle kalbimi fetheden bir kitapla geldim.
Bazı kitaplar vardır; okurken yüzünüzde sürekli bir tebessüm bırakır, karakterleriyle sizi kendi mahallesinin bir sakini yapar. Elzem Leyla Gecesi tam da böyle bir kitaptı benim için.
Leyla, ailesinin yaşadığı büyük kaybın ardından annesine destek olmak için hayatını yeniden şekillendiren güçlü bir genç kadın. Evlilik konusunda birçok görücüsü olmasına rağmen kimseye sıcak bakmıyor. Ta ki Akın'ın adı karşısına çıkana kadar...
Akın ise mahallenin sevilen isimlerinden biri. Geçmişinde yaşadığı uzun ilişkinin izlerini hâlâ taşısa da kalbi, parkta gördüğü siyah saçlı kıza çoktan yönelmiş durumda. Görücü usulü başlayan tanışmaları, zamanla samimi sohbetlere, tatlı atışmalara ve yavaş yavaş büyüyen bir aşka dönüşüyor.
Kitapta en sevdiğim şeylerden biri Leyla ve Akın'ın mesajlaşmaları oldu. İlk tanışma dönemlerinin verdiği o tatlı heyecan, çekingenlik ve yanlış anlaşılmalar son derece gerçekçi yansıtılmıştı. Özellikle Akın'ın Leyla'ya olan yaklaşımı, onu dinlemesi, anlamaya çalışması ve her koşulda yanında durması hikâyeye ayrı bir sıcaklık katıyordu.
Elif karakterinin hikâyedeki yeri ve yaşanan gelişmeler merak unsurunu canlı tutarken, Ezgi ise zaman zaman sabrımı zorlayan karakterlerden biri oldu. Ancak her karakter olay örgüsüne kendi rengini katmayı başarmıştı.
Mahalle kültürünün, aile bağlarının, dostlukların ve sevginin ön planda olduğu bu hikâyede büyük dramlar yerine samimiyet ve içtenlik hâkimdi. Leyla ve Akın'ın birbirlerine duydukları güveni, birlikte büyüyen sevgilerini ve kurdukları o güzel geleceği okumak oldukça keyifliydi.
Sıcacık atmosferi, akıcı anlatımı ve kalbe dokunan karakterleriyle Elzem Leyla Gecesi, romantik
Uzun zamandır yorum yazmayı süründürdüğüm bir kitap. Önce biraz konusunda bahsedeyim. Kitap 80 yılında darbe döneminde geçiyor. Ayten kenar mahallelerde birinde yaşayan ailevi sorunlarla boğuşan, berbat bir babaya ve bir sürü kardeşe sahip bir kızımız. Bir gün mahallelerine yeşil parkalı bir genç taşıyor ve Ayten'in ilgisini çekiyor. Sonrasında tanışıyorlar ve adının Akın olduğunu öğrendiği çocuğa zamanla aşık oluyor. Her ne kadar geçmiş travmaları sebebiyle karşı çıksa da Akın da ona ilgi duyuyor ve biz Ayten'in ailesiyle ve Akın ile ilişkisini okuyoruz. Tabi bir de Ayten'in patronu Kenan Bey var. Başlamadan önce beklentim gerçekten çok yüksekti belki de ondan kaynaklı çok da beklentimi karşılamadı maalesef. Hikaye çok güzel, karakterleri sevdim ama diyaloglar gerçekten fazla basit geldi. Bence kitabın en büyük sorunu burada. Ve bir de gereksiz uzun olması diyebilirim. Dönem hikayesi okumayı ve izlemeyi severim ama burada Ayten karakterinin yazılış şekli olsun, diğer karakterlerle diyalogları olsun fazla basit ve günümüz hissettirdi. Buna rağmen o sondan sonra ikinci kitabı bayağı merak ettim diyorum diyebilirim. Umarım yazarın kalemi diğer kitaplarda daha da gelişmiştir.
